Νυκτερινό Μονόπρακτο

Τις πικρές ώρες της ατέλειωτης Νυχτιάς,

όταν η ζωή τείνει να ξεθωριάζει στον ιστό του μαύρου.

Ετούτες τις δύσκολες στιγμές τη διακρίνω καθαρά.

Τόσο χαρίεσσα, μα και τόσο παγερή,

σαν τις παιχνιδίζουσες αχτίδες του πρώτου φωτός

της ροδοδάκτυλης αυγής.

Χλωμή αντανάκλαση της ηλιάζουσας πανδαισίας

που διώχνει το άγος του Χειμώνα…

Βροχή της άνοιξης

Μούσκιο το πέπλο της ανοιξιάτικης βροχής,

ύγρωσε το δάσος της φευγάτης προσμονής.

Ξυπνώντας αναμνήσεις αλλοτινών πόθων,

διαγείροντας αισθήσεις και δονήσεις

στο χάδι των μαλακών παρειών της αγαπημένης.

Κάπου, κάποτε, μακριά στο χρόνο και τ’ άγνωστο…

Ερωτικό Μπλουζ

Ακόμη ένα βράδυ δυνατής μπλουζιάς!
Σ' ένα δωμάτιο με το ημίφως να τρεμοπαίζει.
Άσβηστο μισοτσίγαρο και μερικά μπουκάλια άδειες μπύρες.
Το παλιό πικάπ παίζει John Mayall
κι η ατμόσφαιρα να ηλεκτρίζεται
καθώς μπαίνει εκείνη.

Κορμιά κολλημένα μεθούν τη στιγμή.
Μαγεύουν τον χρόνο παλλόμενα στο ρυθμό.
Ζουν το κάθε λεπτό
σα να' ν το τελευταίο. 
Η μελωδία απογειώνει τις ψυχές
και τα φυλακισμένα σώψυχα δραπέτουν.

Απολαύστε την μπλουζιά
δίπλα στον γλαφυρό κυματικό παφλασμό,
το γλυκερό θρόϊσμα των φύλλων,
στην ανάσα του βουνού,
στον κήπο της ψυχής σας,
μετρώντας τα όμορφα αστέρια.

Πυρπολήστε τη νύχτα με το μπλουζ του έρωτα σας!

Πόλεμος στο Μαύρο

Καταδύσου στ' απύθμενα του βάθη.
Μπες στ' άβατο του ερέβους.
Προκάλεσέ το!
Νίκησέ το!

Αντέχεις;

Διαφορετικά γύρνα στη γωνιά σου.
Κούρνιασε σα δαρμένο σκυλί.
Και πάψε!

Φυτοζωείς με φόβο,
ατολμία,
αδυναμία,
αμφιβολία.

Αυτά που το τρέφουν,
το θεριεύουν.
Δες! Σε καταπίνει,
σου σβήνει την ύπαρξη!

Άκου άνθρωπε!

Ζωή χωρίς τόλμη,
έρωτας δίχως πόθο.
Άχρωμη,
άοσμη, 
άγευστη,
άνευρη.

Μια ζωή σε συνεχή μηχανική υποστήριξη...

Αναδημιουργία στο Φως

Εν αρχή ην το Φως. Έπειτα ήρθαν τα πάλλευκα νέφη (νη + φάος), λίαν φιλόδοξα στο να το καταπιούν, να το εξαφανίσουν. Τελικά κατέληξαν σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι παιχνιδίσματος φωτός τε και σκιάς. Γιατί μπροστά στο χαμόγελο του φωτός, ακόμη και το ερεβώδες σκότος υποκλίνεται!

Τ' ορεινό αγέρι μαστιγώνει ελαφρά τις παρειές μα η αναζωογονητική του πνοή σε αναδημιουργεί. Κύτταρο προς κύτταρο σε αναπλάθει για να υποδεχθείς την ασημοστόλιστη σολέα του φεγγαριού που ακολουθεί.

In Time

“Weiss: Καλλίτερα να πεθάνουν πολλοί για να παραμείνουν ορισμένοι αθάνατοι...

Walas: Είναι προτιμότερο να μην είναι κανείς αθάνατος εάν έστω και ένας έπρεπε να       πεθάνει...”

Η ταινία "In Time" βγήκε στις αίθουσες το 2011. Πρόκειται για έναν δυστοπικό κόσμο όπου ο χρόνος είναι το χρήμα και όποιος δεν τον διαθέτει απλά χάνει τη ζωή του. Περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον σημερινό κόσμο, μόνο που οι άνθρωποι εκείνου τα βιώνουν σε πολλαπλάσια ένταση. Οι φτωχοί στα γκέτο κυνηγούν και το δευτερόλεπτο. Για παράδειγμα, την μία ημέρα ο καφές στοίχιζε 3 λεπτά και την επόμενη 4. Οι κρατήσεις από την καθημερινή εργασία παίρνουν την ανιούσα κάθε τρεις και λίγο. Τα δάνεια με δυσβάστακτα επιτόκια, την ίδια στιγμή που οι δρόμοι, σε ημερήσια βάση, γεμίζουν με νεκρούς.

Ταυτόχρονα, σε έναν παράλληλο κόσμο, στο New Greenwich οι προνομιούχοι της Ελίτ ζουν στη χλιδή με εκατομμύρια έτη να κυκλοφορούν και ν' αλλάζουν χέρια όπως τα πιο ευτελή πράγματα. Εάν μπορούσαν θα το έπρατταν και στην πραγματικότητα ώστε να κρατούν περισσότερο αλυσοδεμένο το πόπολο. Ο Justin Timberlake σε ρόλο ενός σύγχρονου Ρομπέν των Δασών έχει ορκιστεί να το ανατρέψει και το καταφέρνει με τη βοήθεια της κόρης του πλουσιότερου από την ακριβή ζώνη του New Greenwich. Ως άλλοι Bonnie and Clyde το ζεύγος ληστεύει τις τράπεζες του αρχιτοκογλύφου μοιράζοντας χρόνο και χαμόγελα στους απελπισμένους.

Πέντε οι δραματικές σκηνές:

Στην 1η όταν ο επιφανής που βαρέθηκε να ζει μετρά τα τελευταία του δεύτερα πριν πεθάνει, αφού προηγουμένως είχε μεταβιβάσει έναν αιώνα στον πρωταγωνιστή.

Στη 2η όταν ο Justin έχοντας ήδη τον αιώνα δεν προλαβαίνει για ελάχιστα δεύτερα να δώσει χρόνο στη μητέρα του η οποία πεθαίνει στα χέρια του γιατί ακρίβυνε το εισιτήριο του λεωφορείου και αναγκάστηκε να γυρίσει με τα πόδια.

Στην 3η όταν πάει η γυναίκα να πάρει δάνειο και το επιτόκιο έχει ανέβει ξανά.

Η 4η είναι η περίφημη συζήτηση μεταξύ του Μεγιστάνα Weiss και του "απόκληρου" Walas.

Η 5η και τελευταία είναι όταν ο μ@λ@κ@ς ο χρονόμπατσος πεθαίνει αφού έβαζε τον χρόνο ίσα για να του διαρκεί. Ε, στο τέλος δεν τα υπολόγισε σωστά και μας άφησε χρόνους. Αυτά, όμως, παθαίνεις όταν υπηρετείς ως αναλώσιμος τους εκμεταλλευτές...

Τη συνιστώ, ανεπιφύλακτα, σε όσους δεν την έχουν δει. Η ταινία είναι, από μόνη της, μία εικόνα ενός "αύριο" που ίσως δεν απέχει πολύ από το σήμερα. Άλλωστε βρίθει στοιχείων κοινωνικοφιλοσοφικού στοχασμού.

Νυκτερινό βελούδο

Ακόμη μια νύχτα!

Το μαύρο της πηκτό βελούδο ξεπροβάλλει θαρρετά.

Απλώνεται πάνω απ' την πολύβουη

μα εντελώς άψυχη Μεγαλούπολη.

Ας όψεται η ψυχή, κάποιων λίγων,
ρομαντικών,

μόνιμων κατοίκων του ονειροτροπίου,

αμετανόητων επαναστατών της Ουτοπίας,

να την κρατά ακόμη ανθρώπινη.

Μα το σημερινό νυκτερινό βελούδο

αποκτά την άλλη διάσταση.

Τούτ' η λαγνέα μελωδία της εξωκόσμιας ψυχής,

εκπορεύεται απ΄την λαμπρή αύρα μιας μορφής!

Ακόμη μια νύχτα απόκαμα

στα μονοπάτια της καρδιά της...

Δ.Ρ

Σαββατόβραδο

Ζήστε το σαββατόβραδο,
στραγγίξτε τη τελευταία του σταγόνα.

Νιώστε το κάθε βράδυ

σα να μην υπάρχει αύριο!

Αδράξτε τη στιγμή,

γευτείτε τη ζωντάνια της!

Αναμετρηθείτε

με τον ίλιγγο της περιπέτειας!

Σκοτώστε το σαράκι

της σκοροφαγωμένης καθημερινότητας!

Η ζωή δεν περιμένει...

Κι ο χρόνος;

Κινητή εικόνα
της ακινήτου αιωνιότητας...

Δ.Ρ

Μία αιωνιότητα και μία ημέρα

Όταν η ψυχή ανθίζει,
το σώμα ευωδιάζει,
τα σύνορα του χρόνου σπάνε,
και τ' όνειρο παίρνει σάρκα.

Ή το βιώνεις ως τα υπαρξιακά σου τρίσβαθα,
ή αλλοιώς

άστο να χαθεί,
στην σκόνη τ'ανέμου...

Δ.Ρ

Βροχή

Σε δύο πράξεις:

1η

Ουρανός μεταξοσκέπαστος,

στον έρωτά του με τη Γαία.

Δίδει απλόχερα

την σφριγηλή του αγάπη. 

Τα χείλη του σμιλεύτηκαν με τα δικά της
υγραίνοντας την ξηρασία της.
Η ζεστή του ανάσα 
εμφύσησε πνοή στην άνομβρη της ύπαρξη.

Το στιβαρό του απάγγιγμα 
σκίρτησε θύμησες παλιές,
νόστο καυτής φιλότητας,
μα τώρα στο υπέρτατο! 

Κι η Γαία παραλήρησε

με έκσταση γητειάς.

Γευόμενη  σύγκορμη τ' ατέλειωτο του νέκταρ,

που πλημμύρισε τα σωθικά της!

2η

Έρχεται ξανά βροχή καλή μου,

πέφτοντας με γλυκιά ορμή.

Εγείροντας προκλήσεις,

χαϊδεύοντας ανάρια τις παρειές.

Γεννώντας μνήμες κι αντιχήσεις

στα σφριγηλά κορμιά της Αφροδίτης.

Έλα!

Ναι!

Δ.Ρ

Το βοτάνι της μέθεξης

I'd climb a mountain,

if I had to.

And risk my life,

so I could have you.

(Tracy Chapman: “For my lover”)

Λένε πως στο Πήλιο ευδοκιμεί η μεγαλύτερη ποικιλία βοτάνων παγκοσμίως. Έλα όμως που το πλέον πολύτιμο εξ αυτών, του οποίου καίτοι η ευωδία φθάνει χιλιόμετρα μακριά, δεν είναι γνωστό. Γιατί η ύπαρξή του αποκαλύπτεται μονάχα σ’ εκείνον που ξέρει να διακρίνει το αληθινό από το ψεύτικο και που θα το αναζητήσει πραγματικά, με καθάρια ειλικρινή καρδιά. Σε αυτόν που θα επιμείνει, θα κοπιάσει, θα γκρεμοτσακιστεί, θα ματώσει, θα τα βάλει με θεούς και δαίμονες, θα κοντέψει να λυγίσει από την κούραση γυρεύοντάς το. Βλέπεις, η αξία του δεν μετριέται με όλα τα πλούτη του κόσμου μα με το πλήθος των παλμών της καρδιάς, που ολοένα και πυκνώνουν σαν το πλησιάζει, ολοένα και ηχούν πιο δυνατά στη θέα της μοναδικότητάς του.

Και σαν καταφέρει να φθάσει στην απάτητη κορυφή όπου βρίσκεται το τέλος της πολυδαίδαλης διαδρομής του, έχοντας μπροστά του την κορωνίδα, την πεμπτουσία, της ζωής του, κοντοστέκεται, απλώνει το χέρι να το αγγίξει αναφωνώντας με όλη τη δύναμη της ψυχής του:

Είναι αλήθεια λοιπόν!

Ναι το διακρίνω! 

Στο μέτωπό σου αντικρίζω τον άσπιλο κρίνο. 

Τα μάγουλά σου ρόδα λαμπερά. 

Άνθη αμάραντα και θαλερά. 

Μα στη θωριά σου βλέπω εκείνο, 

το άλλο μου μισό.

Κι αυτό τραντάζει το Είναι μου συθέμελα…

Οβίδιος: Remedia Amoris (ερωτικά αντιφάρμακα)

Ο Οβίδιος είναι από τους σπουδαιότερους Λατίνους ποιητές. Εκτός από τις πασίγνωστες “Μεταμορφώσεις” του έγραψε την ερωτική Τριλογία: Amores, Ars Amatoria (ή Ars Amandi δηλαδή η Τέχνη του Έρωτα), Remedia Amoris). Σε αυτό το ποίημα των 814 στίχων ο Οβίδιος αντιμετωπίζει τον Έρωτα ως ανίατη ή αθεράπευτη ασθένεια (της συγκεκριμένης κατηγορίας ερωτευμένων όμως και όχι στην ολότητά του, άλλωστε αναφέρεται σε άρρωστο Εραστή). Κατά συνέπεια, τους προσφέρει τα ερωτικά αντιφάρμακα ως αντίδοτο για αυτή. Φυσικά, ο ίδιος δεν απορρίπτει τον Έρωτα, απλώς επιχειρεί να συμβουλέψει, τρόπο τινά, τους απελπισμένους και αθεράπευτα ερωτευμένους δίχως ανταπόκριση. Ο ίδιος επισημαίνει ότι ο Εραστής πρέπει να βάλει ένα τέλος στον άτυχο έρωτά του. “Να σβήσουνε οι άγριες οι φλόγες και να πάψει να είναι σκλαβωμένη η καρδιά στα βάσανά της” γράφει. Μόλις ο Εραστής-ασθενής επανακτήσει την ερωτική του υγεία θα μπορέσει να στραφεί σε νέους έρωτες. Το ποίημα συγκαταλέγεται στην λεγόμενη και “διδακτική ποίηση” διαθέτοντας, όμως, έναν ιδιαίτερα πνευματώδη λόγο.

Γλυκό δηλητήριο, λοιπόν, για τον Οβίδιο η γυναίκα ή και ο άνδρας θα προσέθετα, αναλόγως ποιος ή ποια ερωτεύεται παράφορα, μα δίχως ανταπόκριση.

Σεπτέμβριος 2019

Μετά από ένα συναρπαστικό αυτοκρατορικό δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου όπου η έμπνευση χτύπησε πάνω απ' το κόκκινο, έρχεται η ήρεμη δύναμη του ηδυστάτου Σεπτεμβρίου να δώσει το κάτι παραπάνω. Τη νέα πνοή στη νέα συνέχεια μέσα από την αναδημιουργία της ψυχής, η οποία ξεπετάγεται από τις στάχτες του παλιού φωτοστεφανωμένη με την αύρα της αιωνιότητας!

Λόγω υποχρεώσεων οι δημοσιεύσεις μου θα γίνονται αργά τη νύχτα, παρέα με το απαλό θρόϊσμα του ανέμου στα μισόξερα φύλλα, τα οποία καίτοι πεθαίνουν εντούτοις φέρουν μέσα τους τον σπόρο της αναγέννησης!

Φωτό 1: Κερατσίνι-Χαραυγή με φόντο το απέραντο γαλάζιο (κι ας μη φαίνεται στη συγκεκριμένη) αναστοχαζόμενος στο τραπέζι της δημιουργίας...

Φωτό 2: Μια πανοραμική όπου η παλέτα της φύσης ξεδιπλώνει όλα της τα χρώματα χαρίζοντας την ομορφιά του μαγευτικού δειλινού σε δικαίους κι αδίκους...

Έρωτας και χρήμα

Σάββατο, ξημερώματα Κυριακής 1^ης Σεπτεμβρίου 2019.

Κάπου, σ’ένα παράλληλο σύμπαν, όπου δεν πωλούνται και αγοράζονται τα πάντα…

- Εριέττα μου, αγαπημένο μου κρινολούλουδο, πιστεύω ότι έφθασε η στιγμή!!!

- Ναι Δημήτρη μου!

- Τέρμα τα ήξεις-αφίξεις. Έρχομαι να σε κλέψω! Αφού ο πατέρας σου με θεωρεί «Λίγο» δεν μένει άλλος δρόμος…

- Ειλικρινά Δημήτρη μου, δεν θέλω να τον ξέρω. Είναι απάνθρωπο να θέλει να μας χωρίσει, μόνο και μόνο γιατί με έχει «τάξει» στον Αργύρη Στρεψιάδη. Αυτόν τον μεγαλοδικηγόρο που επαίρεται ότι είναι δικηγόρος «παρ’ Αρείω Πάγω». Άσε που όποια παράνομη μπίζνα έρχεται στο φως της δημοσιότητας αμέσως καλούν αυτόν για να τους ξελασπώσει με τα γνωστά νομικίστικα τερτίπια του. Θυμήσου την ιστορία με το ναρκοπλοίο Gloria…

- Ναι, έχω μάθει τα πεπραγμένα αυτού του «κυρίου». Γνωρίζει όλους τους «ευυπόληπτους» μεγαλοεπιχειρηματίες που ασχολούνται και με άλλες δραστηριότητες, πλην των νομίμων. Αν και πάλι στις τελευταίες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν όχι και τόσο νόμιμα μέσα…

- Είναι ένα σκέτο κάθαρμα ο τύπος. Ένα γουρούνι με γραβάτα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το ξέρεις ότι στο μοναδικό ραντεβού, που με υποχρέωσε ο πατέρας μου να βγω μαζί του, μου την έπεσε ο γλοιώδης με τον πιο χυδαίο τρόπο που υπάρχει; Για να μην αναφέρω τις άκρως φαλλοκρατικές αντιλήψεις που έχει για τις γυναίκες στο αρρωστημένο του μυαλό…

- Θα του σπάσω τα μούτρα του λεμέ (παλιανθρώπου)!

- Όχι αγάπη μου! Θα σε τυλίξει σε μία κόλλα χαρτί ο άθλιος…

- Και αυτόν τον ουτιδανό, στην ψυχή και την καρδιά, επιμένει να τον πάρεις γι’ άντρα σου ο πατέρας σου! Μα τι άνθρωπος είναι τέλος πάντων; Δεν τον ενδιαφέρει η ευτυχία της κόρης του;

- Δημήτρη μου, οι απόψεις του πατέρα μου περί γάμου απηχούν, πλήρως, την αντίληψη της τάξης, στην οποία αρέσκεται να λέει πως ανήκει, ως ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας με δικό του γραφείο.

- Ναι! Το γνωστό: Τα λεφτά με τα λεφτά…

- Ακριβώς καλέ μου!

- Μονάκριβη μου Εριέττα άκουσέ με: Πάρε ότι πρόχειρο έχεις και περίμενέ με στην πόρτα σου. Κι έτσι να έρθεις δεν με πειράζει. Άλλωστε, μόνο εσένα ποθώ, να σε πάω στην ονειροχώρα της καρδιάς και να μην επιστρέψουμε ποτέ. Τώρα, που η φαντασία ζευγαρώνει με την πραγματικότητα και η πύλη της ολοκλήρωσης ανοίγει για μια φορά στα 1000 χρόνια δίνοντας την ευκαιρία να γευτούμε την αυθεντική ελεγεία της αυτοπραγμάτωσης μέσα από την αλληλοσυμπλήρωσή μας, ψυχή τε και σώματι. Εκεί που η θάλασσα του πόνου, μεμιάς, θα μετουσιωθεί σε θάλασσα σαγήνης. Έλα να γευτούμε το ανεκπλήρωτο, το νέκταρ που ήπιαμε και οι δύο αλλά δεν χαρήκαμε ως το τέλος. Αυτή τη φορά τα ποτήρια θ' αδειάσουν έως την τελευταία σταγόνα ηδονής τέρποντας δύο στερημένους ουρανίσκους και ευφραίνοντας τις καρδιές μας στην αιωνιότητα. 'Η τώρα ή ποτέ Εριέττα της καρδιάς μου!!!!!

- Αγάπη μου, να ξέρεις μόνο πόσο σε λαχταρώ να με σφίξεις στη δυνατή σου αγκαλιά και ν’ αφεθώ να με ταξιδέψεις με το νου και το κορμί σου!!!!! Σε περιμένω!!!