Τις πικρές ώρες της ατέλειωτης
Νυχτιάς,
όταν η ζωή τείνει να
ξεθωριάζει στον ιστό του μαύρου.
Ετούτες τις δύσκολες
στιγμές τη διακρίνω καθαρά.
Τόσο χαρίεσσα, μα και
τόσο παγερή,
σαν τις παιχνιδίζουσες
αχτίδες του πρώτου φωτός
της ροδοδάκτυλης αυγής.
Χλωμή αντανάκλαση της
ηλιάζουσας πανδαισίας
που διώχνει το άγος του Χειμώνα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου