Ακόμη μία νύχτα στο
βαρύ καταχείμωνο. Ο παγερός αγέρας από τον βορρά δείχνει τα κρυστάλλινα από τον
πάγο δόντια του, με απίστευτο βρυχηθμό, ουρλιάζοντας μανιασμένα. Τίποτε δεν
αντιστέκεται στο καταιγιστικό του διάβα. Η οργή του ξεσπά, ανελέητα, σε όποιον έχει
την ατυχία να σταθεί μπροστά του. Τσακίζει ότι του αντιστέκεται, διαλύει ότι
βρεθεί στον δρόμο του, ερημώνει τα πάντα αφήνοντας συντρίμμια. Θεριό ανήμερο, έτοιμο
να κατασπαράξει την πλάση.
Αίφνης, ένας μακρινός
μελωδικός ήχος αρχίζει να ακούγεται από το βάθος, σαν ηχώ από το υπερπέραν. Δειλά-δειλά
στην αρχή, άτονα και ακανόνιστα όπως οι αδύναμες ανάσες εκείνου που έχει
παραδοθεί στην μοίρα του. Μα όσο περνά η ώρα ολοένα και δυναμώνει, ολοένα και θεριεύει,
ώσπου αποδιώχνει στην παγωνιά την εξώτερη το απαίσιο τσιριχτό σφύριγμα της
φριχτής ανεμοκαταιγίδας.
Η νύχτα δεν είναι πια
η ίδια. Το φέγγος έλαμψε σκορπώντας το σκότος και φέρνοντας την ελπίδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου