Βροχή

Σε δύο πράξεις:

1η

Ουρανός μεταξοσκέπαστος,

στον έρωτά του με τη Γαία.

Δίδει απλόχερα

την σφριγηλή του αγάπη. 

Τα χείλη του σμιλεύτηκαν με τα δικά της
υγραίνοντας την ξηρασία της.
Η ζεστή του ανάσα 
εμφύσησε πνοή στην άνομβρη της ύπαρξη.

Το στιβαρό του απάγγιγμα 
σκίρτησε θύμησες παλιές,
νόστο καυτής φιλότητας,
μα τώρα στο υπέρτατο! 

Κι η Γαία παραλήρησε

με έκσταση γητειάς.

Γευόμενη  σύγκορμη τ' ατέλειωτο του νέκταρ,

που πλημμύρισε τα σωθικά της!

2η

Έρχεται ξανά βροχή καλή μου,

πέφτοντας με γλυκιά ορμή.

Εγείροντας προκλήσεις,

χαϊδεύοντας ανάρια τις παρειές.

Γεννώντας μνήμες κι αντιχήσεις

στα σφριγηλά κορμιά της Αφροδίτης.

Έλα!

Ναι!

Δ.Ρ