Το Βλέμμα...

Τα μάτια καθρεφτίζουν την ψυχή
μα το βλέμμα πλανά την αιωνιότητα!

Σαν με θωρείς και σε θωρώ
πλάθουμε τον κόσμο
της ουτοπίας της καρδιάς
Σάρκα, αίμα κι ατελεύτητη Πνοή... 

Δ.Ρ

Τα 5 Α

Ανάσταση! Από το έρεβος της ανυπαρξίας στις απάτητες κορυφές της Αθανασίας.

Αναγέννηση! Ψυχής τε και Πνεύματος σε μία Συνουσία μοναδική.

Αναδημιουργία! Μέσα από τις στάχτες του παλιού εαυτού η αύρα της αιωνιότητας.

Αναζωογόνηση! Η νέα Πνοή μέσα από την Ανάσα της.

Αναβάπτισμα! Στο Νάμα της Κασταλίας μου, πηγή ζωής και έμπνευσης.

Τα 5 Α της υπαρκτικής μου μεταστοιχείωσης...

Δ.Ρ

Το Δείλι της ελπίδας

Ένα ακόμη δειλινό,

της άχρονης πλάσης ομορφιά,

άνοιξε τον καμβά της Ίριδας

πάνω απ' την άβουλη πόλη.

Άλλη μια μέρα τελευτά
με ρόγχο συριγμό...
Οι τελευταίες ακτίνες,
δέσμες ανεσπέρου φωτός,
χαμογελούν γλυκοχλωμιασμένες
πίσω απ' τις δροσοσταλιές
της αλησμονιάς...

Μα ετούτο το δείλι 
είναι το κάτι άλλο!

Γλυκός Νόστος για το χθες 

μα και

κρυφός πόθος για το αύριο...

Εναλλακτικά

Ένα ακόμη δειλινό,

της άχρονης πλάσης ομορφιά,

άνοιξε τον καμβά της Ίριδας

πάνω απ' την πολύβουη πόλη.

Άλλη μια μέρα τελευτά,

οι τελευταίες ακτίνες,
δέσμες ανεσπέρου φωτός,

χαμογελούν με μια γλυκιά χλωμάδα.

Φευ!

Το αβυσσαλέο σκότος,

αυτό το αδηφάγο τέρας,

καταπίνει, λαίμαργα, το φως.

Το γκρίζο Λυκόφως δυναμώνει,

απλώνει το δίχτυ του απειλητικά...

Ανάσταση!

Όμως,
η αύρα μιας λαμπερής ψυχής,

αυτή η φλόγα αειζωίας,

μένει άσβεστη.

Φως εκ Φωτός ζωοποιού,

καρπός της αρχέγονης δύναμης,

της Αγάπης!

Εκείνης που συντρίβει τα δεσμά του μίσους!

Ναι, αυτού του βδελυρού,

τ' αδέρφι του Σκότους...

Εκείνης που κάνει τ' αδύνατο

δυνατό!

Εκείνης που γεννά τον πόθο 

για ζωή, 

για έρωτα!

Ευθύς χυμά η Αγάπη,

σκορπά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

το έρκος του Μαύρου

ξορκίζοντας την άρνηση

λυτρώνοντας τις δουλωμένες ψυχές

από το φάσμα του θανάτου.

Γιατί θάνατο και σκοτάδι έχει 
εκείνος που ζει μακριά της.

Ναι, ετούτο το δείλι 
είναι το κάτι άλλο!

Γλυκός Νόστος για το χθες 

μα και

κρυφός πόθος για το αύριο...

Δ.Ρ

Οι γνώμες των 2 φύλων μέσα από τον Βοκάκιο

Ένας αγώνας λόγων μεταξύ των δύο φύλων του 14^ου αιώνος, όπως τον παρουσιάζει ο Giovanni Boccaccio (Βοκκάκιος) μέσα από το Decameron (Δεκαήμερο) του. Εποχή σαφώς ανδροκατούμενη, στην οποία όμως διακρίνουμε τα πρώτα σπέρματα αμφισβήτησης μέσα από την όμορφη αυτή αντιπαράθεση. Ο Βοκκάκιος, άλλωστε, ήταν αρκετά απελευθερωμένος από τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του και δεν δίσταζε να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα μέσα από τη δική του μοναδική γραφή. Χρησιμοποιώντας αυτό το ιδιαίτερο σαρκαστικό γέλιο μαστιγώνει την παραλυσία της εποχής του. Το γράψιμο του είναι καυστικό, σατυρικό, άνευ συναισθηματισμών αναφορικά με τις παρατηρήσεις του για τις ανθρώπινες αδυναμίες, διαθέτοντας περίσσιο χιούμορ. Ο Βοκκάκιος, μαζί με τον Πετράρχη και τον Δάντη, αποτελούν την βάση της ιταλικής λογοτεχνίας.

“Απ’ όλες τις γνώμες, εμείς μόνο τα λόγια του Πάμφιλου θ’ αναφέρουμε. Είπε λοιπόν ο Πάμφιλος:

-        Κυρίες μου, κανείς βέβαια συνετός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν ν’ αμφισβητήση, ότι παντού και πάντοτε, το φύλο σας δείχνει πάρα πολύ ιδιότροπες ορέξεις. Αυτό θα πρέπει να τ’ ομολογήσετε και σεις, αφού όλος ο κόσμος τ’ ομολογεί. Αν λοιπόν στα πάντα δείχνετε ιδιαίτερη και πολλές φορές δικαιολογημένη, συχνότερα όμως αδικαιολόγητη όρεξη, γιατί να μη δείξετε την ιδιοτροπία σας αυτή και στο προσφιλές για όλους ζήτημα, το ζήτημα της ηδονής; Άκουσα πολλές φορές να λέγεται κι εγώ όμως, αν δε με απατά η μνήμη μου, το έχω διαβάσει, ότι κάποια πανέμορφη και νεαρώτατη ηγεμονίδα του Βορρά, σύζυγος νέου και ωραίου ηγεμόνος, παραδόθηκε στις θωπείες βδελυρού ζητιάνου. Κι όλοι ξέρετε την υπόθεση καλού και τίμιου συμπολίτη μας, διακεκριμμένου και ωραίου νέου, που η γυναίκα του δοκίμασε απηγορευμένη ηδονή με άνθρωπο ανάξιο ν’ αντιμετωπίση τον σύζυγο της. Κι όμως, η γυναίκα εκείνη, σ’ αυτού την αγκαλιά ζήτησε εύνοια εξευτελιστική, ενώ ήταν γεμάτη από υψηλόφρονα και θερμή εύνοια αξιώτατου και εντιμώτατου ανδρός. Η καρδιά σας, κυρίες μου, είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν είναι ανάγκη να τα εξερευνήσουμε εμείς, που μόνο για να διασκεδάσουμε μαζευτήκαμε εδώ.

Δεν έχει τόσο δίκαιο, όσο νομίζει, ο Πάμφιλος, λέει η Φιαμμέτα. Η αλήθεια είναι, πως έχουμε μια ιδιαίτερη καλαισθησία αδικαιολόγητη μεν μπροστά στο πλήθος, όχι όμως και μπροστά σ’ εκείνους που ακριβώς θέλουν να εξετάσουν τα ζητήματα. Μας είπε ότι ηγεμονίδα παραδόθηκε σε ζητιάνο. Μπορεί όμως να μας αποδείξη, ότι κάτω από τα κουρέλια του ανθρώπου εκείνου δεν κρυβόταν καρδιά γεμάτη από υψηλά αισθήματα και μεγαλοφροσύνη μεγαλύτερη απ’ του συζύγου της; Αν μόνο στην εξωτερική εμφάνιση απέβλεπαν οι γυναίκες, τότε κανένας άνδρας δεν θ’ αγαπιούνταν. Γιατί, κι από αυτόν που θα νομιζόταν σαν καλύτερο, θα βρισκόταν ένας ακόμα πιο καλύτερος, που έπρεπε να λατρέψουν όλες οι γυναίκες. Κι από αυτόν τελευταίο άλλος ανώτερος του και ούτω καθ’ εξής. Όμως, εκεί που οι άνδρες δεν βρίσκουν ίσως, κάτι το άξιον προσοχής, οι γυναίκες ανακαλύπτουν κάποια κρυφή αρετή, που χάρη σ’ αυτή παραβλέπουν την έλλειψη των επικτήτων προσόντων.”

Περί Ηθικής...

Η Ηθική από την εποχή του Διαφωτισμού (η του αιώνα της Λογικής, όπως ονομάσθηκε) και μετά με βάση:

·       Τον Ορθό Λόγο

·       Τη θεωρία του Ωφελιμισμού

·       Την κοινωνική καταγωγή

·       Τις επιλογές του ατόμου

Καντ: Η καντιανή προσέγγιση στην Ηθική αποτελεί εφαρμογή του υπερβατικού τού ιδεαλισμού, που αναζητά την πηγή κατανόησης του κόσμου, ταυτόχρονα στην λογική / τον ορθό λόγο και στην εμπειρία.

Hegel: Η αντίθεση, ή, τουλάχιστον, η κριτική προς τη συνολική καντιανή προσέγγιση από τον Χέγκελ και τη διαλεκτική του, φθάνει να καταλαμβάνει και την εκ μέρους του προσέγγιση της ηθικής και οδηγεί, αργότερα, στη μαρξιστική ανάγνωση του ηθικού.

Bentham: Για τον Bentham αγαθές είναι εκείνες οι πράξεις που οδηγούν σε αύξηση της ευχαρίστησης / απόλαυσης, κακές εκείνες που αυξάνουν τον πόνο / τη δυσαρέσκεια. Συνεπώς, εκείνη η πράξη ή εκείνος ο νόμος είναι καλοί, που δημιουργούν την μέγιστη ευχαρίστηση για τον μέγιστο αριθμό ανθρώπων. Η ρίζα του αγαθού ιχνηλατείται στην εμπειρία των αισθημάτων, όχι σε κάποιον αφηρημένο κανόνα. Το σύστημα αυτό έχει, επιπρόσθετα, το πλεονέκτημα της απλότητας, καθώς αποφεύγει τις πολύπλοκες σταθμίσεις αξιών.

Carlyle: Για τον Carlyle ο ωφελιμισμός είναι «φιλοσοφία γουρουνιών», καθώς ορίζει το ηθικό με βάση την απόλαυση του πλήθους.

J. S. Mill: Ο Mill κράτησε μεν την αναζήτηση της ευχαρίστησης / απόλαυσης ως μέτρο, αλλά χώρισε τις απολαύσεις σε «ανώτερες» (πνευματικές) και «κατώτερες» (σωματικές), δίνοντας στις πρώτες κυρίαρχο ρόλο στον υπολογισμό της ωφέλειας, συνεπώς της ηθικής επιλογής. Διαφορετική είναι μία άλλη διάκριση, που οφείλεται επίσης στον Mill: Η διάκριση μεταξύ των χωρίς αιτιολόγηση επιθυμιών (δηλαδή εκείνων των πραγμάτων τα οποία θέλουμε διότι μας φέρνουν απόλαυση) και των συνειδητοποιημένων δράσεων (δηλαδή εκείνων που αναλαμβάνουμε από αίσθηση καθήκοντος, αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας, που τις αναλαμβάνουμε δηλαδή καίτοι εκ πρώτης όψεως δεν μας είναι ευχάριστες, αλλά πιο μακροπρόθεσμα μας φέρνουν ευχαρίστηση).

Νίτσε: «Πέραν του Καλού και του Κακού» θα το καταθέσει ως αίτημα υπέρβασης του ηθικού κανόνα από εκείνα τα «ελεύθερα πνεύματα» που θα δημιουργούν τη δική τους ηθική / αξιακή διαδρομή. Για τον Νίτσε, άλλη είναι η ηθική των ελευθέρων ανθρώπων, των ισχυρών, των αρχόντων (που ανάγεται στο ηρωικό πρότυπο και την ελευθερία των αρχαίων Ελλήνων και όσων μπορούν να αναχθούν σε κάτι αντίστοιχο) και άλλη η ηθική των δούλων, των αδυνάτων, των υποταγμένων (σε αυτούς απευθύνεται η χριστιανική ηθική, που κρύβει κάτω από την έννοια του «κακού» την αδυναμία).

Μαρξιστική Ηθική: Η προλεταριακή ηθική επιχειρήθηκε να δομηθεί σε διαφορετική βάση, με την αλληλεγγύη και τη ταξική συνείδηση στον πυρήνα της. Ως ηθική προσέρχεται και η βάση της μαρξιστικής ουτοπίας, ενώ εγγενώς ηθική (πέραν της αποτελεσματικότητας) προσαγόταν και η μετάβαση στην κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής / πλούτου.

Bertrand Russell: Ο Ράσελ αναλύει, με ηθική εν πολλοίς προδιάθεση, την πραγματικότητα της εργασίας. Προσπαθεί, συγκεκριμένα, να «απαλλάξει» την προσέγγιση προς την εργασία από τις ηθικές / παραδοσιακές (αν μη ενοχικές) συμπαραδηλώσεις και να την αντιμετωπίσει υπό το πρίσμα –και μόνον- της συνεισφοράς της σε μία ικανοποιητική ανθρώπινη ζωή. Για τον Ράσελ (In praise of Idleness) υπάρχει μείζον στοιχείο ανηθικότητας σε μία οικονομία όπου ορισμένοι μεν αναγκάζονται να υπεραπασχολούνται, ενώ άλλοι δεν μπορούν με τίποτε να βρουν εργασία.

Jean Paul Sartre: Ο Σαρτρ θα αναζητήσει στην κεντρική αξία της ατομικότητας (στο Είναι και το Μηδέν) τη ρίζα της ηθικής που θα πηγάζει από την ελευθερία της συνείδησης. Ο Σαρτρ αναδεικνύει την ανθρώπινη ύπαρξη, τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου, την ελευθερία της επιλογής που τον διακρίνει σε κεντρικό –ή μάλλον σε μοναδικό- συντελεστή της ηθικής απόφασης. Η ελευθερία, όμως, της επιλογής συνεπάγεται και ευθύνη: Μην έχοντας να «κρυφτεί» πίσω από εξωτερικούς κανόνες ή άνωθεν αρχές, ο άνθρωπος έχει την πλήρη ευθύνη για τις επιλογές του. Όταν ο Σαρτρ λέει ότι «είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι», καθιστά υπεύθυνο της ηθικής το ίδιο το άτομο («κοινοτοπία του κακού»).

Hannah Arendt: Η Αρέντ αρνείται ότι υπάρχει κάτι το διαβολικό. Θεωρεί ότι, υπό ιδιαίτερες συνθήκες, υπό καταπιεστικά καθεστώτα, οι άνθρωποι πέφτουν θύματα σφαλμάτων σκέψης και κρίσης. Αυτό δεν απαλλάσσει από την ενοχή, απλώς υποχρεώνει όλους να συνειδητοποιούν πόσο κοντά στο κακό μπορούν να βρίσκονται.

Isaiah Berlin: Πιστεύει ότι μόνον ο αυτοπεριορισμός του ανθρώπου στην αναζήτηση και την άσκηση της ελευθερίας του οδηγεί σε ηθική απόφαση και στάση.

Walter Benjamin: Για τον Μπέντζαμιν ο μόνος τρόπος να γνωρίσει κανείς κάποιον είναι να αγαπά χωρίς ελπίδα. Αυτή η θεώρηση ανοίγει μια ηθική προοπτική που (ακριβώς επειδή δεν έχει χριστιανική προέλευση) κινεί το ενδιαφέρον.

Theodor Adorno: Ο Adorno θεωρεί ότι η αρετή προϋποθέτει ταυτόχρονα και την ευφυία και το συναίσθημα (αντιπαρατίθεται στην ερασμιακή λογική της ηθικής αξίας του απλοϊκού). Μόνον η ένωση των δύο (ευφυίας και συναισθήματος) μπορεί να οδηγήσει σε αξιόπιστη κρίση περί του καλού και του κακού. Προκειμένου να έχει κανείς την ουσιαστική δυνατότητα να ενεργεί ηθικά, χρειάζεται να επιστρατεύσει την ευφυία του μαζί με το συναίσθημα. Για τον Adorno η ευφυία αποτελεί ηθική κατηγορία.

Simon De Beauvoir: Η Φεμινίστρια Σιμόν Ντε Μποβουάρ θεωρεί ότι οι αναπαραστάσεις του κόσμου «είναι υπόθεση των ανδρών». Προκειμένου οι αναπαραστάσεις αυτές να είναι αληθινές, πρέπει να επαναναγνωσθούν και υπό γυναικείο πρίσμα.

James Lovelock: Ο Lovelock, στα πλαίσια της γενικότερης οικολογικής συνείδησης, διατυπώνει την ολιστική «υπόθεση της Γαίας», που θεωρεί όλο τον φυσικό κόσμο ως ένα ενιαίο, αυτορρυθμιζόμενο σε ισορροπία, όλον (ο Spinoza, τρεις αιώνες νωρίτερα, περιέγραφε τον φυσικό κόσμο ως ενιαίο όλον, προέκταση του Θεού).

Αναζητώ...

Να ξαποστάσω ψάχνω στη βαθυγάλαζη θάλασσα των ματιών σου

Αναζητώ τη μέθεξη στο ανθόσπαρτο περιβόλι της ψυχής σου...

Δ.Ρ

Η Ουτοπία της Ματαιότητας

Διψώντας να γευτούν τα χείλη έστω μία σταγόνα

Ουτοπίας...

Ο Πυριφλεγέθων είναι αβάστακτος...

Ένα εκτυφλωτικό αστέρι ο Πόθος,

το οποίο ολοένα και απομακρύνεται.

Σε λίγο, 

ακόμη και αυτό το αχνό τρεμοπαίξιμο του,

θα χαθεί για πάντα

στην απεραντοσύνη του κοσμικού ουρανού. 

Δ.Ρ

Ο William Joseph συνεχίζει να παίζει και με ήλιο και με βροχή. Τίποτε δεν σταματά την ατελείωτη έμπνευση. Έκρηξη μελωδίας συνταράσσει την ατμόσφαιρα...

Μικρό απάνθισμα...

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (Τάσος Λειβαδίτης)

Ναὶ ἀγαπημένη μου,

ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε

γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας

πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.

Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας

μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε

φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας

φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ

καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ

μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν

νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Η αφήγηση της Πορφυρόεσσας Οπτασίας

Άλλη μία Μικρή Ιστορία πήρε την ατραπό της αφήγησης...

Sospiro...

Υπάρχουν στιγμές που κυττάζεις τον καθρέφτη ενώ διάφορες φωνές ξεπηδούν από μέσα σου, όπως λένε οι Alice in Chains στο "Voices", εκφράζοντας τις ίδιες απορίες: Ποιος είμαι τώρα; Είμαι εγώ αυτός ή κάποιος άλλος; Ο παλιός εαυτός εξαϋλώθηκε μπροστά στον καινούργιο. Ο τελευταίος, έως πρόσφατα, έστεκε αλυσοδεμένος βαθιά μέσα στην μαύρη άβυσσο και την καταχνιά της ψυχής. Αίφνης, απελευθερώνεται, συντρίβοντας την πελώρια άλυσο που έσφιγγε το κορμί του, σαν να τον άγγιξε το μαγικό ραβδάκι κάποιας αρχαίας νύμφης. Οποία λύτρωσις! Όμως, για την ώρα, βρίσκεται σε φάση ανολοκλήρωσης όντας στο ψυχικό καθαρτήριο (Anima purgatorium). Εκεί αναμένει τη στιγμή της αυτοπραγμάτωσης...

Ετούτο το κομμάτι ξεκλειδώνει τις βαριές πύλες της ψυχής, εισέρχεται στο άβατο της αφήνοντας στο άδυτο των αδύτων τα πέντε αμάραντα Ρόδα της Αθανασίας. Πέντε κόκκινα τριαντάφυλλα, ένα για κάθε ένα από τα πέντε στοιχεία. Η Πεμπτουσία της μετασυνουσίας μεταξύ των ψυχών, ελεύθερη πια δεσμών, έχει αρχίσει...

Απολαύστε αυτό το δροσερό καλοκαιρινό βράδυ και σκεφτείτε τις καλλίτερες ημέρες που θα έρθουν. Γιατί η Ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ σκορπώντας, απλόχερα, τον ανθό της καρδιάς της σε όποιον της τον ζητήσει. 

Νύχτα μπλουζιάς

Γύρω μου το φάντασμα της πόλης μα και το κέλευσμα του ορίζοντα της ατελεύτητης ελπίδας. Νερό και χώμα το κορμί μου, με τα σταλάγματα του χρόνου στο ψυχόδεντρο που θροΐζει αέναα μπροστά στο τέμπλο του Ηλίου και τη Σολέα της Σελήνης...

Ακόμη μία νύχτα δυνατής μπλουζιάς σήμερα! Απολαύστε την ακούγοντας τον γλαφυρό κυματικό παφλασμό, το γλυκερό θρόϊσμα των φύλλων, μετρώντας τα όμορφα άστρα...

Μαύρο

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να νικήσεις το μαύρο. Να το αντιμετωπίσεις. Να καταδυθείς στα απύθμενα βάθη του και να το απομυθοποιήσεις. Αντέχεις; Διαφορετικά συνέχισε να φυτοζωείς ανάμεσα στο φόβο, την ατολμία και την αμφιβολία. Ζωή δίχως τόλμη συνιστά έρωτα άνευ πόθου, άχρωμη, άοσμη, άγευστη, άνευρη. Μία ζωή σε συνεχή μηχανική υποστήριξη...

Εθελόδουλοι Δεσμώτες (από τη συλλογή: "Τα Καταραμένα")

Ρώτησα τους φίλους:

Κι εσείς στο τραίνο των εξουσιαστών;

Κι εσείς τέκνα Βρούτοι;

Μου απήντησαν: 

Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει!

Δεν υπάρχει εναλλακτική!

Τ.Ι.Ν.Α (There Is No Alternative)

Είναι βαθύ το πέλαγος της εξουσίας,

με πολυδαίδαλες στοές.

Ουαί τοις ηττημένοις (Vae Victis)

Μα, για μια στιγμή...

Για ποιους ηττημένους μιλάμε;

Για εκείνους που δεν έδωσαν ποτέ τους μάχη;

Δ.Ρ

Η πριγκίπισσα της Μαγναύρας (Η επιστροφή από τον Άδη)

-Πόσο καιρό είναι σε αυτή την κατάσταση; Ρώτησε ο Θεόδωρος, Δομέστικος της Ανατολής, τον Ιωάννη, Δούκα της Αντιοχείας, για την κατάσταση του Ρωμανού, ο οποίος είχε πέσει σε κώμα.

-Πάνω από ένα μήνα, απεκρίθη ο Ιωάννης. Το χτύπημα στο δεξί του πλευρό ήταν πολύ σφοδρό. Εντούτοις, καίτοι το ξίφος διαπέρασε το σώμα και βγήκε από την άλλη μεριά, γλίτωσε το νεφρό. Το χτύπημα ήταν δίπλα.

-Έχασε πολύ αίμα, έτσι δεν είναι; Συνέχισε ο Θεόδωρος.

-Ναι, μα το αναπληρώσαμε ακολουθώντας τις οδηγίες ενός Αντιοχέα γιατρού, ο οποίος εφαρμόζει μία πρωτότυπη μέθοδο αποθεραπείας στηριγμένη σε ένα σπάνιο χειρόγραφο του Γαληνού, σε συνδυασμό με τη χρήση ενός τοπικού βοτάνου που αναφέρει στα γραπτά του ο Διοσκουρίδης και το οποίο μοιάζει πολύ με τον Μανδραγόρα.

-Θα τα καταφέρει, είναι γερό σκαρί, ψέλλισε ο Ιωάννης.

-Το ελπίζω, για το καλό της αυτοκρατορίας. Ήδη στην Κωνσταντινούπολη οι διεφθαρμένοι γραφειοκράτες σήκωσαν κεφάλι, ομού μετά τον αθλίων αυλοκολάκων και των αναθεματισμένων γραμματικών, όπως ο Μιχαήλ ο Πρωτοασηκρήτης. Τους ξεσηκώνει, βλέπεις, ο γνωστός άθλιος Δημαγωγός ο Στέφανος ο Καστροπολίτης, ο οποίος ορέγεται τον θρόνο μιας και είναι εξάδελφος του Λέοντος του προηγούμενου αυτοκράτορος, είπε ο Θεόδωρος.

-Η πίστη μας στον νόμιμο και μοναδικό αυτοκράτορα ο οποίος ανασυγκρότησε το παραλυμένο στράτευμα και τόλμησε ν’ απαντήσει στις συνεχείς επιδρομές των Ογούζων και των Τουρκομάνων του Ντενίς Ασλάν από την Περσία. Δεν υπάρχει πιο κατάλληλος από τον Ρωμανό για ν’αντιμετωπίσει αυτούς τους νέους εισβολείς. Η κλίκα των άκαπνων σφετεριστών του θρόνου έχει οδηγήσει το κράτος ένα βήμα πριν τη διάλυση, ανεφώνησε ο Ιωάννης.

Την επόμενη ημέρα, μία βροχερή Τετάρτη του έτους 6578 από Κτήσεως Κόσμου, αίφνης ακούστηκε μία κραυγή από την αυτοκρατορική σκηνή…

-Τι πόνος Θεέ μου! Κραύγασε ο Ρωμανός.

Ο Νικόλαος και ο Μερκούριος, οι δύο προσωπικοί φρουροί του αυτοκράτορος, γύρισαν αμέσως προς το μέρος του.

-Ξύπνησε! Φώναξε ο Μερκούριος.

-Τρέχω να ειδοποιήσω τον Δούκα, είπε ο Νικόλαος.

Μετ’ ολίγων στιγμών ο Δούκας Ιωάννης και ο Σέλευκος (ο εξ Αντιοχείας ιατρός που θεράπευσε τον αυτοκράτορα) βρίσκονταν έμπροσθεν της αυτοκρατορικής κλίνης. Περιχαρής ων ο Ιωάννης έκανε μία κίνηση να αγκαλιάσει τον Ρωμανό, όμως ο Σέλευκος τον απέτρεψε.

-Δεν πρέπει να τρανταχτεί απότομα, του είπε.

Ο Ρωμανός, ευρών πλήρως τις αισθήσεις του, άρχισε τις ερωτήσεις.

-Πόσο καιρό είμαι έτσι; Τι έγινε με τους βαρβάρους; Στην Βασιλεύουσα όλα καλά;

Ο Ιωάννης, αφού έστειλε αγγελιαφόρους να ειδοποιήσουν τον Θεόδωρο που είχε αναχωρήσει για την Μελιτηνή την χθεσινή ημέρα, του απήντησε.

-Επί ένα μήνα παλέψαμε με τον χάρο στα μαρμαρένια αλώνια για να σε σώσουμε Ρωμανέ. Τελικά, όπως και ο ίδιος διαπιστώνεις, τα καταφέραμε, τα κατάφερες. Όσο για τους Ογούζους, αλλά και τους  Τουρκομάνους υποτακτικούς τους, για την ώρα τους έχουμε απωθήσει. Ο Θεόδωρος φροντίζει γι’ αυτό. Η Θεοσκέπαστη Ρωμανία τα κατάφερε και πάλι. Όμως, στην Πόλη…

-Τι συμβαίνει στην Πόλη Ιωάννη; Ρώτησε, με μία πλέρια δόση αγωνίας ο Ρωμανός.

-Να, αυτός ο καταραμένος ο Στέφανος ο Καστροπολίτης άρχισε πάλι τις δολοπλοκίες και συνωμοτεί εναντίον σου. Στο πλευρό του έχει τον Μιχαήλ τον Πρωτοασηκρήτη και προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια του Νικηφόρου Μαυροζώη, Δομέστικου της Δύσεως. Αν το επιτύχει θα κινηθεί εναντίον σου!

-Ειδοποίησε τον Θεόδωρο να μηνύσει στον Αλέξιο Ζωναρά, τον Δρουγγάριο του πλωίμου, να ξεκινήσει προετοιμασίες για τον αποκλεισμό των βρωμερών συνωμοτών στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης, θέλω να μου στείλεις τον Μαρκιανό, τον Επί του Κανικλείου, γιατί θέλω να του υπαγορεύσω μία επιστολή για την Ευδοκία και ετοίμασε τον αυτοκρατορικό αετό.

Ο Μαρκιανός κατέφθασε μετά από λίγη ώρα και βρήκε τον Ρωμανό ιδιαίτερα ευδιάθετο.

-Πάρε θέση, του είπε ο Ρωμανός.

Μόλις ο Μαρκιανός ετοιμάστηκε ο Ρωμανός ξεκίνησε την υπαγόρευση:

“Πολυλατρεμένη μου Ευδοκία,

Μόλις ανέλαβα από έναν βαρύτατο τραυματισμό. Με τη δύναμι του Θεού, την φροντίδα των ανθρώπων μου εδώ στην Αντιόχεια, τους οποίους και ευχαριστώ θερμώς, αλλά και με τις δικές σου προσευχές, τελικά τα κατάφερα. Ο εχθρός είναι ιδιαίτερα τραχύς και αποδεικνύεται σκληρό καρύδι Ευδοκία μου. Δεν είναι όπως οι προηγούμενοι που αντιμετωπίσαμε τους περασμένους αιώνες. Ετούτοι οι νεοπροσήλυτοι της πίστεως του αιρετικού Μωαμέτη είναι λίαν φανατικοί και πολεμούν έως τελευταίου. Μιλιούνια τέτοιων βαρβάρων από τα βάθη της Ασίας συρρέουν στον Ευφράτη απειλώντας να εισβάλλουν στην Ανατολή η οποία μας στήριξε κατά τους τρομερά δύσκολους αιώνες του Χαλιφάτου.

Όμως, η μεγάλη μου ανησυχία δεν είναι οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους όσο οι δολοπλόκοι της αυλής οι οποίοι βρήκαν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν κατά εμού, αλλά και έναντι της Ρώμης. Με λυπεί και με θλίβει, βαθύτατα, το γεγονός ότι αυτά τα χαμερπή ανθρωπάρια που δεν έχουν ιδέα από πόλεμο, που δεν ξέρουν πώς να κρατήσουν ένα δόρυ ή ένα ξίφος, αλλά και που αγνοούν την απέραντη ευθύνη διοικήσεως της αυτοκρατορίας του Αυγούστου θέλουν να καταλάβουν την εξουσία, νομίζοντας ότι είναι τρόπαιο προκειμένου να ικανοποιήσουν εαυτούς αλλά και τους παρατρεχάμενους των. Γλοιώδεις σκώληκες, γέννας βδελύγματα, εξαπατητές του ενδόξου γένους των Ρωμαίων, θα πληρώσουν για τις ανομίες των.

Αγαπημένη μου, όλο αυτό το διάστημα αν και αναίσθητος ωστόσο η σκέψη σου λες και με κρατούσε, φρουρός ακοίμητος, εμποδίζοντας την ψυχή μου να πετάξει πέραν του σώματός μου. Η παναιθέρια μορφή σου, η βαθέως ζεστή ανάσα σου, τα τρυφερά σου λόγια μέσα από τα πλούσια άλικα χείλη σου με κρατούσαν εν ζωή όλο αυτό το διάστημα. Ανυπομονώ να επιστρέψω στην θερμή σου αγκάλη και να γευτώ ξανά το νέκταρ του γλυκοσμιλεμένου κορμιού σου κρινολούλουδο του Βοσπόρου, αειθαλές ρόδο Ευρώπης και Ανατολής, νυκτολούλουδο του φεγγαριού και βοτάνι της μίας και μοναδικής μου μεθέξεως. Ευδοκία μου, αθάνατη Κασταλία της εμπνεύσεώς μου, χρυσοποίκιλτη κρήνη αθανάτου ύδατος, ανεκτίμητο πετράδι του στέμματος, λίγη ακόμη υπομονή σου ζητώ και τα δεσμά θα σπάσουν, άπαξ και διά παντός! Την επιστολή μου αυτή θα μεταφέρει ο αγαπημένος μου Σταυραετός από τα κορφοβούνια της Ίδης (της Μικράς Ασίας).

Πάντα Δικός σου, Ρωμανός ο IV

Ζήτω η Αθάνατη Ρωμανία!“