Οι γνώμες των 2 φύλων μέσα από τον Βοκάκιο

Ένας αγώνας λόγων μεταξύ των δύο φύλων του 14^ου αιώνος, όπως τον παρουσιάζει ο Giovanni Boccaccio (Βοκκάκιος) μέσα από το Decameron (Δεκαήμερο) του. Εποχή σαφώς ανδροκατούμενη, στην οποία όμως διακρίνουμε τα πρώτα σπέρματα αμφισβήτησης μέσα από την όμορφη αυτή αντιπαράθεση. Ο Βοκκάκιος, άλλωστε, ήταν αρκετά απελευθερωμένος από τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του και δεν δίσταζε να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα μέσα από τη δική του μοναδική γραφή. Χρησιμοποιώντας αυτό το ιδιαίτερο σαρκαστικό γέλιο μαστιγώνει την παραλυσία της εποχής του. Το γράψιμο του είναι καυστικό, σατυρικό, άνευ συναισθηματισμών αναφορικά με τις παρατηρήσεις του για τις ανθρώπινες αδυναμίες, διαθέτοντας περίσσιο χιούμορ. Ο Βοκκάκιος, μαζί με τον Πετράρχη και τον Δάντη, αποτελούν την βάση της ιταλικής λογοτεχνίας.

“Απ’ όλες τις γνώμες, εμείς μόνο τα λόγια του Πάμφιλου θ’ αναφέρουμε. Είπε λοιπόν ο Πάμφιλος:

-        Κυρίες μου, κανείς βέβαια συνετός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν ν’ αμφισβητήση, ότι παντού και πάντοτε, το φύλο σας δείχνει πάρα πολύ ιδιότροπες ορέξεις. Αυτό θα πρέπει να τ’ ομολογήσετε και σεις, αφού όλος ο κόσμος τ’ ομολογεί. Αν λοιπόν στα πάντα δείχνετε ιδιαίτερη και πολλές φορές δικαιολογημένη, συχνότερα όμως αδικαιολόγητη όρεξη, γιατί να μη δείξετε την ιδιοτροπία σας αυτή και στο προσφιλές για όλους ζήτημα, το ζήτημα της ηδονής; Άκουσα πολλές φορές να λέγεται κι εγώ όμως, αν δε με απατά η μνήμη μου, το έχω διαβάσει, ότι κάποια πανέμορφη και νεαρώτατη ηγεμονίδα του Βορρά, σύζυγος νέου και ωραίου ηγεμόνος, παραδόθηκε στις θωπείες βδελυρού ζητιάνου. Κι όλοι ξέρετε την υπόθεση καλού και τίμιου συμπολίτη μας, διακεκριμμένου και ωραίου νέου, που η γυναίκα του δοκίμασε απηγορευμένη ηδονή με άνθρωπο ανάξιο ν’ αντιμετωπίση τον σύζυγο της. Κι όμως, η γυναίκα εκείνη, σ’ αυτού την αγκαλιά ζήτησε εύνοια εξευτελιστική, ενώ ήταν γεμάτη από υψηλόφρονα και θερμή εύνοια αξιώτατου και εντιμώτατου ανδρός. Η καρδιά σας, κυρίες μου, είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν είναι ανάγκη να τα εξερευνήσουμε εμείς, που μόνο για να διασκεδάσουμε μαζευτήκαμε εδώ.

Δεν έχει τόσο δίκαιο, όσο νομίζει, ο Πάμφιλος, λέει η Φιαμμέτα. Η αλήθεια είναι, πως έχουμε μια ιδιαίτερη καλαισθησία αδικαιολόγητη μεν μπροστά στο πλήθος, όχι όμως και μπροστά σ’ εκείνους που ακριβώς θέλουν να εξετάσουν τα ζητήματα. Μας είπε ότι ηγεμονίδα παραδόθηκε σε ζητιάνο. Μπορεί όμως να μας αποδείξη, ότι κάτω από τα κουρέλια του ανθρώπου εκείνου δεν κρυβόταν καρδιά γεμάτη από υψηλά αισθήματα και μεγαλοφροσύνη μεγαλύτερη απ’ του συζύγου της; Αν μόνο στην εξωτερική εμφάνιση απέβλεπαν οι γυναίκες, τότε κανένας άνδρας δεν θ’ αγαπιούνταν. Γιατί, κι από αυτόν που θα νομιζόταν σαν καλύτερο, θα βρισκόταν ένας ακόμα πιο καλύτερος, που έπρεπε να λατρέψουν όλες οι γυναίκες. Κι από αυτόν τελευταίο άλλος ανώτερος του και ούτω καθ’ εξής. Όμως, εκεί που οι άνδρες δεν βρίσκουν ίσως, κάτι το άξιον προσοχής, οι γυναίκες ανακαλύπτουν κάποια κρυφή αρετή, που χάρη σ’ αυτή παραβλέπουν την έλλειψη των επικτήτων προσόντων.”