Sospiro...

Υπάρχουν στιγμές που κυττάζεις τον καθρέφτη ενώ διάφορες φωνές ξεπηδούν από μέσα σου, όπως λένε οι Alice in Chains στο "Voices", εκφράζοντας τις ίδιες απορίες: Ποιος είμαι τώρα; Είμαι εγώ αυτός ή κάποιος άλλος; Ο παλιός εαυτός εξαϋλώθηκε μπροστά στον καινούργιο. Ο τελευταίος, έως πρόσφατα, έστεκε αλυσοδεμένος βαθιά μέσα στην μαύρη άβυσσο και την καταχνιά της ψυχής. Αίφνης, απελευθερώνεται, συντρίβοντας την πελώρια άλυσο που έσφιγγε το κορμί του, σαν να τον άγγιξε το μαγικό ραβδάκι κάποιας αρχαίας νύμφης. Οποία λύτρωσις! Όμως, για την ώρα, βρίσκεται σε φάση ανολοκλήρωσης όντας στο ψυχικό καθαρτήριο (Anima purgatorium). Εκεί αναμένει τη στιγμή της αυτοπραγμάτωσης...

Ετούτο το κομμάτι ξεκλειδώνει τις βαριές πύλες της ψυχής, εισέρχεται στο άβατο της αφήνοντας στο άδυτο των αδύτων τα πέντε αμάραντα Ρόδα της Αθανασίας. Πέντε κόκκινα τριαντάφυλλα, ένα για κάθε ένα από τα πέντε στοιχεία. Η Πεμπτουσία της μετασυνουσίας μεταξύ των ψυχών, ελεύθερη πια δεσμών, έχει αρχίσει...

Απολαύστε αυτό το δροσερό καλοκαιρινό βράδυ και σκεφτείτε τις καλλίτερες ημέρες που θα έρθουν. Γιατί η Ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ σκορπώντας, απλόχερα, τον ανθό της καρδιάς της σε όποιον της τον ζητήσει.