Το Δείλι της ελπίδας

Ένα ακόμη δειλινό,

της άχρονης πλάσης ομορφιά,

άνοιξε τον καμβά της Ίριδας

πάνω απ' την άβουλη πόλη.

Άλλη μια μέρα τελευτά
με ρόγχο συριγμό...
Οι τελευταίες ακτίνες,
δέσμες ανεσπέρου φωτός,
χαμογελούν γλυκοχλωμιασμένες
πίσω απ' τις δροσοσταλιές
της αλησμονιάς...

Μα ετούτο το δείλι 
είναι το κάτι άλλο!

Γλυκός Νόστος για το χθες 

μα και

κρυφός πόθος για το αύριο...

Εναλλακτικά

Ένα ακόμη δειλινό,

της άχρονης πλάσης ομορφιά,

άνοιξε τον καμβά της Ίριδας

πάνω απ' την πολύβουη πόλη.

Άλλη μια μέρα τελευτά,

οι τελευταίες ακτίνες,
δέσμες ανεσπέρου φωτός,

χαμογελούν με μια γλυκιά χλωμάδα.

Φευ!

Το αβυσσαλέο σκότος,

αυτό το αδηφάγο τέρας,

καταπίνει, λαίμαργα, το φως.

Το γκρίζο Λυκόφως δυναμώνει,

απλώνει το δίχτυ του απειλητικά...

Ανάσταση!

Όμως,
η αύρα μιας λαμπερής ψυχής,

αυτή η φλόγα αειζωίας,

μένει άσβεστη.

Φως εκ Φωτός ζωοποιού,

καρπός της αρχέγονης δύναμης,

της Αγάπης!

Εκείνης που συντρίβει τα δεσμά του μίσους!

Ναι, αυτού του βδελυρού,

τ' αδέρφι του Σκότους...

Εκείνης που κάνει τ' αδύνατο

δυνατό!

Εκείνης που γεννά τον πόθο 

για ζωή, 

για έρωτα!

Ευθύς χυμά η Αγάπη,

σκορπά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

το έρκος του Μαύρου

ξορκίζοντας την άρνηση

λυτρώνοντας τις δουλωμένες ψυχές

από το φάσμα του θανάτου.

Γιατί θάνατο και σκοτάδι έχει 
εκείνος που ζει μακριά της.

Ναι, ετούτο το δείλι 
είναι το κάτι άλλο!

Γλυκός Νόστος για το χθες 

μα και

κρυφός πόθος για το αύριο...

Δ.Ρ