Χειμωνιάτικη νύχτα

Οι ατελείωτες ώρες της πηχτής χειμωνιάτικης νυχτιάς δείχνουν να έχουν παγώσει το ορμητικό ποτάμι του χρόνου. Είναι βαρύ, είναι δυσβάστακτο το φορτίο, ακόμη και για τις πιο γερές πλάτες. Ο χειμώνας έχει φωλιάσει για τα καλά στην καρδιά, την ψυχή και το μυαλό καθιστώντας την παραμικρή κίνηση οδυνηρή, την ελάχιστη ανάσα πνιγμωνή. Γύρω μου το φάντασμα της άψυχης πόλης με τις άδειες φιγούρες των τελευταίων διαβατών που βιάζονται να εγκαταλείψουν τα παγωμένα τσιμέντα. Είναι οι στιγμές που η ζωή τείνει να ξεθωριάζει μέσα στο αδιόρατο πέπλο της ανυπαρξίας. Τόσο όμορφη, τόσο ψυχρή, σαν την χλωμή ανοιξιάτικη αυγή που αδυνατεί να διώξει την χειμερινή παγωνιά.

Το νυκτερινό αγέρι μαστιγώνει αλύπητα τις παρειές, δίχως σταματημό. Μόνη καταφυγή, πλέον, η θέλξη, η σαγήνη από το επιμελώδημα της μοναχικής κιθάρας σε εντροπικούς ρυθμούς. Κάθε νότα, κάθε ακόρντο, κάθε παύση σαν στιγμές μέσα σε στιγμές, ατελείωτες ψηφίδες του φαντασιακού νοός στο επέκεινα της υπάρξεως.

Κι όμως! Η άνοιξη θα έρθει. Μα θα με βρει;