Στον ροδώνα του Βυζαντινού

Εψές, περιπλανόμενος καταμεσίς του θαλλερού ροδώνα του μουσείου, ένα μικρό τριαντάφυλλο μου έγνεψε να σιμώσω.

-Πλησίασε παλληκάρι μου και μη ρωτάς τι και πως!

Σάστισα για λίγο, μα εκείνο φρόντισε να με καθησυχάσει.

-Ξέρεις… το αδερφάκι μου δεν βρίσκεται μαζί μου. Θα σε παρακαλούσα λοιπόν να μου κάμεις μία χάρη.

-Τι χάρη θέλεις; Αποκρίθηκα.

-Θέλω να με κόψεις και να με προσφέρεις σ’εκείνη. Μα θα πρέπει να το κάμεις με όλη σου την καρδιά. Διαφορετικά άφησέ το…

-Δεν σε καταλαβαίνω… Του απήντησα, όντας έκπληκτος.

-Καταλαβαίνεις Δημήτρη και μάλιστα πολύ καλά…

Και τότε το έκοψα για να το προσφέρω στην πριγκίπισσα των κρίνων, γνωρίζοντας ότι κοντά της θα νοιώσει όση ζεστασιά δεν ένοιωσε ποτέ…