Το Σταυροδρόμι

Το δίλημμα στο σταυροδρόμι αμείλικτο. Ποιαν ατραπό να διαλέξω; Της αρετής ή της ντροπής; Η 2η είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, προοιωνίζοντας μία ζωή ονειρεμένη. Η χλωρίδα, άλκιμη και μεστή, ξεπρόβαλλε όλο ζωντάνια. Τα άνθη, σε όλο το φάσμα της Ίριδος, ανέδυαν μεθυστικά αρώματα. Το κελάηδημα των πουλιών έντονο και γητευτικό. Λίγα μέτρα πιο πέρα μία πηγή ανέβλυζε καθάριο νερό από τα σπλάχνα του βουνού. Τρία μικρά ελάφια ξεδιψούσαν στο δροσερό κελαρυστό νερό. Το ευχάριστο ανάλαφρο αεράκι χάϊδευε τις παρειές σιγοψιθυρίζοντας γλυκιές μελωδίες. Ήταν χάρμα οφθαλμών, σκέτη μαγεία της φύσης, λες και βάλθηκε να ευλογήσει αυτό το μέρος. Μία μικρή Εδέμ κυριολεκτικά μπροστά στα πόδια μου, που, όμως, οδηγεί στο απόλυτο τίποτα...

Τουναντίον, η 1η θυμίζει κρανίου τόπο σαν να είχαν εκτυλιχθεί σκηνές αποκάλυψης εκεί. Καμμένοι κορμοί, ο δρόμος γεμάτος ξερά χαμόκλαδα. Βλάστηση πουθενά παρά σκέτη πέτρα και άγονο έδαφος με ένα τεράστιο γρανιτένιο βουνό να ορθώνεται εμπρός μου, εμπόδιο αξεπέραστο. Μήτε πουλί λαλεί, μήτε σπυρί φυτρώνει, άκρα του τάφου σιωπή βασιλεύει. Παντού μαυρίλα κι εγκατάλειψη. Κι ο αέρας βαρύς και αποπνικτικός. Κι όμως! Πίσω από το γρανιτένιο τείχος απλώνεται ότι ακριβώς συναντάς στην 2η.

Εάν, λοιπόν, θελήσεις να ακολουθήσεις την ατραπό της αρετής να γνωρίζεις πως θα ματώσεις. Και θα ματώσεις πολύ! Το ερώτημα, όμως, όπως λίαν εύστοχα έθεσε ο Νίκος Καζαντζάκης είναι ένα: Αντέχεις;