Το μετέωρό μας βήμα...

“Μ’ εξάγνισε το ανέβασμα, πατρίδα,

και θά ’ρθω με τη βάρκα μου του ονείρου

με τα κουπιά του πόθου θα κινήσω…”

(Κωνσταντίνος Καρυωτάκης: Λυκαβηττός)

Ανηφορίζοντας, ψες το απόγευμα, στον Λυκαβηττό, σκόρπιες σκέψεις με περιτριγύριζαν, ὥσπερ λίθοι τε καὶ πλίνθοι καὶ ξύλα καὶ κέραμος ἀτάκτως μὲν ἐρριμμένα, όπως γράφει και ο Ξενοφών. Πριν λίγες ώρες είχε ανακοινωθεί το διαζύγιο των κυβερνητικών εταιρών (πληθυντικός της εταίρας…) και η χώρα, επισήμως, εισέρχονταν σε έναν νέο φαύλο κύκλο.

Στην κορυφή του λόφου, αντικρίζοντας τον καταγάλανο αττικό ουρανό να περικυκλώνεται από τα εξ εσπερίας νέφη και τον άλλοτε θαλλερό ήλιο, σιγά-σιγά να περνά πίσω από αυτά, κοντοστάθηκα και συλλογίστηκα τα λόγια του Σεφέρη: Όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει. Κι όντως, έτσι είναι. Από κάτω απλώνεται το σύγχρονο αστικό τέρας που κατάπιε, μία προς μία, σχεδόν όλες τις αθηναϊκές ομορφιές. Δεν είναι πια η Αθήνα εκείνη η ζαφειρόπετρα, της γης το δαχτυλίδι, όπως έλεγε ο Κωστής Παλαμάς. Ευτυχώς που δε ζει για να δει την κατάντια της. Κόσμος, πολύς κόσμος, τώρα πλέον από όλες τις γωνιές της γης, τρέχει πάνω κάτω, πολλές φορές δίχως σκοπό και νόημα. Αυτά που κυριαρχούν όμως είναι η αποξένωση, η κακία, η μοχθηρία, η ασυδοσία, η αδιαφορία, η κατήφεια, η μοναξιά. Πότε άλλοτε σε αυτόν τόπο δεν μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί σε τόσα λίγα εκτάρια γης αλλά και ποτέ τους δεν ήταν τόσο μόνοι μεταξύ τους…

Η φύση όμως, καίτοι χειμών, πανταχού παρούσα και άλκιμη. Το παγωμένο αγέρι γίνεται δεκτό με αίσθημα αγαλλιάσεως και μίαν ανακούφιση πλέριας ελευθερίας. Πίσω δεξιά μου η χιονισμένη Πάρνηθα στέκεται επιβλητικά, η Πεντέλη δίπλα της, ο Υμηττός εξ ευωνύμων και το Αιγάλεω έμπροσθεν δεξιά δεσπόζουν στα όρια του Λεκανοπεδίου. Τέσσερα βουνά, τέσσερις ακοίμητοι φύλακες του Αττικού. Μπροστά μου ο χιλιοταλαιπωρημένος Σαρωνικός με τα νερά του να χρυσίζουν από το ηλιακό στέμμα. Πάνω μου, το επιμολυσμένο νέφος έχει διαλυθεί μα, ταυτόχρονα, διεξάγεται η μεγάλη πάλη μεταξύ φωτός και σκότους με τα μαύρα σύννεφα να πυκνώνουν από όλες τις πλευρές. Το σκότος, δείχνει να κερδίζει, αργά αλλά σταθερά, την σημερινή μάχη. Ας ελπίσουμε όχι και τον πόλεμο… Πολλοί λένε πως ο καθάριος αττικός ουρανός δεν απαντάται πουθενά στον κόσμο. Αλλά πόσες μέρες τον χρόνο έχουμε την δυνατότητα να θαυμάσουμε αυτή την καθαρότητα;

Ελλάς 2019, ένα κράτος ξεκούρδιστο, ένα fail state σε όλα τα επίπεδα, απότοκο της μεταποΛηστεύσεως των εθνοσωτήρων της συμφοράς. Ελλάς 2019, μία χώρα που αλλάζει, με γοργούς ρυθμούς, δίχως την θέλησή της, για το “καλό” της, το οποίο φυσικά, όλως τυχαίως, τυχαίνει να είναι καλό για τους δυτικούς πάτρωνες της. Γιατί ποτέ δεν ξεφύγαμε από την πατρωνία, από την επιτροπεία των ισχυρών, μία κατάσταση για την οποία, εν πολλοίς φέρουμε και εμείς οι ίδιοι ευθύνη, δίχως να έχουμε ποτέ προβεί σε μία γενναία αυτοκριτική. Διότι δεν φταίνε πάντοτε οι άλλοι…

Αφού, λοιπόν, “έσωσαν” την Ελλάδα από τα μνημόνια, τα πολιτικά αθύρματα των ξένων ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν το θεομίσητο έργο τους με την παράδοση της μακεδονικής γης στην αμερικανογερμανίδα τους τσατσά. “Σώζω”, ένα ρήμα που έχει χρησιμοποιηθεί, κατά κόρον, από τους εντόπιους πολιτικούς αγύρτες δημαγωγούς και αυλοκόλακες των ξένων εργοδοτών τους (their master’s voice). Και τα επίχειρα του “σωσίματος”; Τα βλέπουμε καθημερινώς, με την αύξηση της φτώχειας και της ανέχειας ανά την “ελληνική” επικράτεια. Εντάξει παιδιά, μας “σώσατε”, φθάνει πια. Τόσο “σώσιμο” πια ούτε στα καλλίτερά μας όνειρα. Και πάντα για το “καλό” μας… Ε, ναι φυσικά, ο εξουσιαστικός πατερναλισμός συνεχίζεται, υπό “δημοκρατικό” μανδύα αυτή τη φορά. Α, όλα κι όλα, πάνω και πέρα απ’ όλα να είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα!

Κάποτε, όμως, ακόμη και τα πιο τερατώδη ψέμματα τελειώνουν. Ήγγικεν, πλέον, η ώρα και η στιγμή όπου θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι. Γιατί, όπως είπε και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, όστις ανταλλάσσει την ελευθερία του για την ασφάλειά του δεν αξίζει τίποτα από τα δύο. Έτσι, λοιπόν, κάποιοι θα ζυγιστούν, θα μετρηθούν και θα βρεθούν εξαιρετικά ελλιπείς, τραγικά ανεπαρκείς. Κάποιοι, άλλοι, όμως θ’ αποδειχτούν άξια τέκνα της διαχρονικής μας πατρίδος, ανεξαρτήτως εδαφικής εκτάσεως.

Γιατί η Ελλάδα, πάνω και πέρα απ’ όλα, είναι η πατρίδα της Καρδιάς!