Το παιχνίδι του στέμματος

Κάποτε, σε ένα μακρινό, άλλοτε ονειρικό βασίλειο, ο βασιλεύς απεβίωσε δίχως ν’αφήσει διάδοχο. Έτσι ο θρόνος έμεινε αδειανός, μα οι μνηστήρες αυτού αμέτρητοι. Ξέσπασαν ατελείωτοι πόλεμοι, αναμετρήσεις επί αναμετρήσεων, δολοπλοκίες, ανίεροι δεσμοί, εξορίες, βασανιστήρια, φόνοι. Το αίμα έρεε ακατάπαυστα. Ο θεός του άδη ευχαριστούσε για την συνεχή ευωχία που του προσέφεραν οι διαρκείς αφίξεις ψυχών σε αυτόν. Στο τέλος, το παιχνίδι του στέμματος ανέδειξε νικητή, όχι τον κάλλιστο αλλά τον μοχθηρέστατο όλων. Διότι, εν αμίλλαις πονηραίς αθλιότερος ο νικήσας. Ίσως, τελικά το κακό να πολεμιέται στα ίσα με ένα άλλο κακό… Ή μήπως όχι;

Το παιχνίδι του στέμματος τρέφεται από την εντροπία.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν προσφέρεται για έντιμους.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν διστάζει να σπιλώσει μνήμες.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν φείδεται της λάσπης.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν συγχωρεί ευαισθησίες.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν καταλαβαίνει από κώδικες τιμής.

Το παιχνίδι του στέμματος δεν το κερδίζουν ποτέ οι γενναίοι.

Το παιχνίδι του στέμματος αντιστρέφει τις έννοιες.

Το παιχνίδι του στέμματος κάνει χρήση όλων ως αθύρματα.

Το παιχνίδι του στέμματος ανοικοδομεί την φαυλότητα σε δυσθεώρητα ύψη.

Το παιχνίδι του στέμματος εδράζεται στα πλέον βρωμερά καταγώγια της “ανθρώπινης” ψυχής.

Αυτό το παιχνίδι του στέμματος θα το κόψει στα δύο εκείνος που θα έρθει, εκείνος που υπέρκειται των κατωτέρων ενστίκτων…