Φιλί του Μεσονυκτίου

Μύρισε το Ρόδο της βαθύπεπλης νυκτός

ώρα για το μεταμεσονύκτιο φιλί!

Δ.Ρ

Η Ελεγεία της Πανσελήνου

Η πανσέληνος ξεκλειδώνει τις βαριές πύλες της ψυχής

εισέρχεται στο Άβατο της

κι αποθέτει στο άδυτο των αδύτων

τα πέντε Αμάραντα Ρόδα της Αθανασίας.

Πέντε κόκκινα τριαντάφυλλα

ένα για κάθε ένα από τα πέντε στοιχεία.

Η Πεμπτουσία της Μετασυνουσίας μεταξύ των ψυχών

ελεύθερη πια δεσμών

έχει αρχίσει!

Δ.Ρ

Blues

Όταν τ' αλυσοδεμένα όνειρα δραπετεύουν

νιώθεις να διαπερνά το δέρμα σου η γλυκιά ανατριχίλα

της τελευταίας ωδής

πριν

την "έκρηξη" των στιγμών...

Κι οι νύχτες δεν θα' ναι πια οι ίδιες

έλιωσαν κι αυτές!

Δ.Ρ

Appassionata

Η φευγαλέα ανάσα του νυκτερινού ανέμου

χαϊδεύει ηδονικά το παραθύρι

ψιθυρίζοντας της:

Τώρα ζεις πραγματικά!

Appassionata (Παθιασμένα).

Κι η παγωνιά λιώνει

γίνεται θαλπωρή

ζέση, φλόγα θαλλερή

ελεύθερη πια στην ψυχή!

Το δώρο της νύχτας στον μυστικό κήπο των ονείρων σου!

Δ.Ρ

Ελπίδα

Ταξίδι στην

Ε υτυχίας

Λ αχτάρα

Π ίστη

Ι δανική

Δ ιαπερνά

Α ύρα

με βάρκα την δροσοσταλίδα

φιλώντας την Αμαρυλλίδα

μ’ οιωνό Αλκυονίδα…

Δ.Ρ

Επιλογή

Στην άνοιξη της νιότης

η ζωή μ’ έστησε στις συμπληγάδες της.

-Επιτέλους, θα πάρεις μιαν απόφαση;

Τέλειωνε, έχω να πάω και σ’ άλλους

μη με χασομερείς εδώ κι εκεί!

Πες μου τώρα!!!

Στο σταυροδρόμι της δυο ατραποί

της Αρετής και της Κακίας

της Αγάπης και του Μίσους

της Ευθύνης, όπως φτιασιδώνουν τη δύσοσμη μαστούρα της υπακοής

και της Ανευθυνότητας, των μη συμβιβασμένων.  

Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα

σ’ αυτό που ποθούσα

κι’ αυτό που έπρεπε.

Διάλεξα το πρώτο

κι από τότε

Άρχισα να Ενοχλώ!

Δ.Ρ

Πιστεύω ξανά...

Διέσχισα την ερεβώδη σκιά της αβύσσου.

Όχι, δεν με σκότωσε

με χαλύβδωσε.

Για τα χρόνια της θύελλας που έρχονται

έχω δυνατή ξανά την πίστη

κι έναν ακαταμάχητο λόγο

να παλέψω ξανά!

Δ.Ρ

Το πηγάδι της αλησμονιάς

Η Ευδοκία ανέβηκε στον Πειρήθοντα και κίνησε για το δάσος της Νειροσύνης. Εκεί όπου συνάντησε για πρώτη φορά τον Ρωμανό, ο οποίος ήταν ακόμη Δομέστικος της Ανατολής. Έφθασε στο ξέφωτο που συναντούσε κρυφά τον καλό της. Ξεπέζεψε και πλησίασε στο κέντρο όπου δέσποζε το πηγάδι της Αλησμονιάς. Θυμόταν έντονα, πως άλλωστε μπορούσε να ξεχάσει, όταν την ξεδίψασε ο Δομέστικος δίνοντάς της το δικό του φλασκί, ούσα η ίδια κατάκοπη κι εξαντλημένη. Έπεσε μισολιπόθυμη στα χέρια του κι εκείνος έτρεξε να τη στέρξει. Έδεσε το φλασκί του και το έριξε στο πηγάδι. Όταν το ανέβασε έγεμε με νερό καθάριο και ζωογόνο. Η κυρά του πηγαδιού, έλεγαν οι θρύλοι, πως είχε μαγέψει το νερό ώστε όποιος έπινε να μη μπορούσε να λησμονήσει ποτέ. Γι’ αυτό κι ονομάστηκε της Αλησμονιάς.

Τώρα το μέρος τής θύμιζε έρημο κι ας έσφυζε από ζωντάνια. Έκανε κύκλους γύρω από το πηγάδι αναπολώντας συνεχώς τις μοναδικές της στιγμές με τον Ρωμανό. Το πρόσωπό της διαρκώς σκοτείνιαζε. Μαύρη θλίψη την κυρίευε αργά, θανατερά και μία αδιόρατη υποχθόνια φωνή σαν να την προέτρεπε να πλησιάσει το πηγάδι, να σκύψει, να πέσει.

-Θεέ μου, τι να την κάνω την ζωή, τώρα που έχασα τον αγαπημένο μου Αύγουστο, το Άστρο της ζωής μου, τον τολμηρό Καππαδόκη που αψήφισε τους αυλικούς κολαούζους και τους διεφθαρμένους γραφειοκράτες και τους υποχρέωσε να εργαστούν για το καλό της μεγάλης μας πατρίδας της Ρωμανίας. Εκείνον που έσπευσε να φράξει τον δρόμο στους αγροίκους ασιάτες επιδρομείς της αφιλόξενης στέπας. Τον άνδρα που ουδέποτε με κακοκάρδισε και πάντοτε με δικαιολογούσε. Τον άνδρα που με αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του και μου έδωσε όλο του το Είναι. Όχι, δεν το αντέχω, μονολογούσε η Ευδοκία.

Πλησίασε κοντά, πολύ κοντά, έσκυψε, ένιωθε μιαν ανεξήγητη ζάλη να την κυριεύει. Είχε σχεδόν παραδοθεί…

Αίφνης, ακούστηκαν ποδοβολητά αλόγου. Από τα κλαδιά ενός γέρικου πλάτανου ξεπρόβαλλε μία ανδρική φιγούρα καβάλα σ’ ένα άσπρο άλογο.

-Ευδοκία, μη! Όχι! Ήχησε μια βροντερή φωνή.

-Είμαι εδώ! Είμαι ζωντανός!

Η Ευδοκία γύρισε το πρόσωπό της, το οποίο, αυτόματα, φωτίστηκε περισσότερο και από τον πιο λαμπερό Υπερκαινοφανή αστέρα!

-Ρωμανέ, Πνοή μου! Ψέλισε κι έτρεξε να πέσει στην θερμή του αγκαλιά...

Ελευθερία

Εκείνη που θα έλθει.

Μα, δεν έρχεται έτσι απλά

με σπαραξικάρδιες εκκλήσεις

ούτε και με επικλήσεις.

Δεν δίδεται απλόχερα

δεν προσφέρεται.

Κερδίζεται!

Το λέει η καρδιά σου;

Βγες και πάλεψε γι’ αυτήν!

Διεκδίκησέ την!

Κάνε την δική σου!

Μον’ πάψε να μεμψιμοιρείς

σταμάτα τ' άθλιο γόγγυσμα

κι αν δε τ’ αντέχεις

μέριασε!

Η ζωή είν’ για τους τολμηρούς

κι όχι για

τους χλιαρούς

τους αναποφάσιστους

τους συμβιβασμένους!

Κάνε στην άκρη ανθρωπάκο!

Κάθισε να μιζεριάσεις

στην άθλια σκιά σου

υπάκουο σκυλί των δυναστών σου!

Ραγιάς εσύ

Ραγιάδες τα παιδιά σου

Ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σου!

Η Ελευθερία θέλει ψυχή

αναζητά την αρετή

τρέφεται απ’ την τόλμη.

Ο φλογισμένος πόθος της

Έρως καθ’ ολοκληρίαν

Μετακένωση της αρχέγονης ουσίας

στο Είναι της Υπάρξεως.

Μόνον έτσι θα γλυκοχαράξει

το Ελεύθερον Ήμαρ!

Δ.Ρ

2020

Αυγή του 2020

στο γύρισμα της παλίρροιας

ή πως το παιχνίδι των ευχών

γίνεται πραγματικότητα.

Κι οι σφιχτοκλειδωμένες λέξεις

δραπετεύουν

απ' το μαύρο σεντούκι της λήθης

γινόμενες ένσαρκες υπάρξεις

φλογισμένης φιλότητας!

Δ.Ρ