Το πηγάδι της αλησμονιάς

Η Ευδοκία ανέβηκε στον Πειρήθοντα και κίνησε για το δάσος της Νειροσύνης. Εκεί όπου συνάντησε για πρώτη φορά τον Ρωμανό, ο οποίος ήταν ακόμη Δομέστικος της Ανατολής. Έφθασε στο ξέφωτο που συναντούσε κρυφά τον καλό της. Ξεπέζεψε και πλησίασε στο κέντρο όπου δέσποζε το πηγάδι της Αλησμονιάς. Θυμόταν έντονα, πως άλλωστε μπορούσε να ξεχάσει, όταν την ξεδίψασε ο Δομέστικος δίνοντάς της το δικό του φλασκί, ούσα η ίδια κατάκοπη κι εξαντλημένη. Έπεσε μισολιπόθυμη στα χέρια του κι εκείνος έτρεξε να τη στέρξει. Έδεσε το φλασκί του και το έριξε στο πηγάδι. Όταν το ανέβασε έγεμε με νερό καθάριο και ζωογόνο. Η κυρά του πηγαδιού, έλεγαν οι θρύλοι, πως είχε μαγέψει το νερό ώστε όποιος έπινε να μη μπορούσε να λησμονήσει ποτέ. Γι’ αυτό κι ονομάστηκε της Αλησμονιάς.

Τώρα το μέρος τής θύμιζε έρημο κι ας έσφυζε από ζωντάνια. Έκανε κύκλους γύρω από το πηγάδι αναπολώντας συνεχώς τις μοναδικές της στιγμές με τον Ρωμανό. Το πρόσωπό της διαρκώς σκοτείνιαζε. Μαύρη θλίψη την κυρίευε αργά, θανατερά και μία αδιόρατη υποχθόνια φωνή σαν να την προέτρεπε να πλησιάσει το πηγάδι, να σκύψει, να πέσει.

-Θεέ μου, τι να την κάνω την ζωή, τώρα που έχασα τον αγαπημένο μου Αύγουστο, το Άστρο της ζωής μου, τον τολμηρό Καππαδόκη που αψήφισε τους αυλικούς κολαούζους και τους διεφθαρμένους γραφειοκράτες και τους υποχρέωσε να εργαστούν για το καλό της μεγάλης μας πατρίδας της Ρωμανίας. Εκείνον που έσπευσε να φράξει τον δρόμο στους αγροίκους ασιάτες επιδρομείς της αφιλόξενης στέπας. Τον άνδρα που ουδέποτε με κακοκάρδισε και πάντοτε με δικαιολογούσε. Τον άνδρα που με αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του και μου έδωσε όλο του το Είναι. Όχι, δεν το αντέχω, μονολογούσε η Ευδοκία.

Πλησίασε κοντά, πολύ κοντά, έσκυψε, ένιωθε μιαν ανεξήγητη ζάλη να την κυριεύει. Είχε σχεδόν παραδοθεί…

Αίφνης, ακούστηκαν ποδοβολητά αλόγου. Από τα κλαδιά ενός γέρικου πλάτανου ξεπρόβαλλε μία ανδρική φιγούρα καβάλα σ’ ένα άσπρο άλογο.

-Ευδοκία, μη! Όχι! Ήχησε μια βροντερή φωνή.

-Είμαι εδώ! Είμαι ζωντανός!

Η Ευδοκία γύρισε το πρόσωπό της, το οποίο, αυτόματα, φωτίστηκε περισσότερο και από τον πιο λαμπερό Υπερκαινοφανή αστέρα!

-Ρωμανέ, Πνοή μου! Ψέλισε κι έτρεξε να πέσει στην θερμή του αγκαλιά...