Πόσα ολόγιομα
φεγγάρια ακόμη
θα ζευγαρώνει η λύπη
με τον κοπετό,
η θλίψη με τον πόνο,
η δοκιμασία με τον
λυγμό;
Για όσα χρειαστεί,
μέχρις ότου
γλυκοσταλάξει το μέλι
ολοπόρφυρης καρδίας
στα άχρωμα χείλεα της
εγκατάλειψης
και βαπτιστώ στο
ροδόνερο
της αιθερουσίας...Δ.Ρ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου