Ένσαρκη Σκέψη

Δικό σου είμαι παιδί

σπλάχνο από τα  σπλάχνα

της πόθησής σου.

Καρπός του αστερούσιου

έρωτος σου.

Τέκνο διαβατάρικο

της σκέψης σου.

Ένσαρκη παρουσία

πλασμένη

κατ’ εικόνα κι ομοίωση

της πολύπαθης ψυχής σου.  

Μετουσίωση από το βαθύτερό σου

Είναι.

Αυτό που πασχίζει

να ζήσει τη ζωή που δεν έζησε,

να βιώσει τα όνειρα που δεν βίωσε,

να οσφρηστεί το εθιστικό άρωμα που δεν μύρισε ποτέ,

να γευτεί τη γεύση που δεν γεύτηκε,

να θαυμάσει την οπτασία που δεν είδε,

ν’ ακούσει τη μελωδία που δεν άκουσε,

ν’ αγγίξει την καυτή σάρκα που δεν άγγιξε.

Η δημιουργία είμαι

της άδηλης ανάσας σου

που καρτερούσε

λιώνοντας από την προσμονή, 
άλλοτε

λουσμένη απ' το μετάξι της βροχής,

χαϊδεύοντας τον άνεμο,

χαιρετώντας τον ήλιο της Ανατολής,

παίζοντας με τις μανόλιες 

σιγοσφυρίζοντας το κάλεσμα

της αδελφής ψυχής.

Κι άλλοτε 
στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού σου,

πίσω απ’ τις γρίλιες του παραθύρου σου,

στο ξεραμένο σου μπαλκόνι,

στο άδειο σου σαλόνι,

στο σιγασμένο σου τηλέφωνο,

στον πνιγηρό σου ήχο της σιωπής.

Τώρα, στο γύρισμα της παλίρροιας

στέκομαι μπροστά σου.

Τη στιγμή των στιγμών,

που η πύλη της ολοκλήρωσης

ανοίγει για μια φορά στα 1000 χρόνια.

Πάρε με να νιώσουμε

τη μία και μοναδική

ελεγεία της αυτοπραγμάτωσης.

Εκεί που η θάλασσα του πόνου,

μεμιάς,

μετατρέπεται σε θάλασσα σαγήνης.

Έλα να γευτούμε τ’ ανεκπλήρωτο γλυκιά μου άνοιξη,

το ίδιο μπρούσκο που ποθήσαμε κι οι δυο

αλλά δεν ευτυχήσαμε ως το τέλος.

Τούτη τη φορά τα ποτήρια θ' αδειάσουν

ως την τελευταία σταγόνα ηδονής,

τέρποντας δυο στερημένους ουρανίσκους,

ευφραίνοντας ομοούσιες ψυχές και σώματα,

μέχρι το τέλος του άχρονου χρόνου
που οι υπάρξεις μας θα γίνουν
Μία…

Δ.Ρ