Άνοιξη;

Και ο φετινός χειμώνας ηττήθηκε κατά κράτος. Παραμονές της εαρινής ισημερίας και η ομορφιά της πλάσης ξεθαρρεύει, δίνοντας υποσχέσεις απείρου κάλλους προς τέρψιν ψυχής τε και σώματος. Είναι η εποχή που οι αισθήσεις βγαίνουν από τη χειμερία νάρκη οδηγώντας σε έντονες συναισθήσεις, ανακατεύοντας το πραγματικό με το φανταστικό σε ένα απίστευτο γαϊτανάκι αλληλοδιαδοχής των αισθημάτων.

Ω φίλτατη άνοιξη! Εσύ που καταπραΰνεις τις καρδιές, μητέρα της χαράς και της αισιοδοξίας, βάλσαμο της  μελαγχολίας και γιατρικό της ψυχής, κάνε και πάλι το θάμα σου! Γκρέμισε τη φυλακή των αδημονούντων για ευτυχία ψυχών και λύτρωσέ τες!

Και ο γράφων έστρεψε το βλέμμα του προς την Ανατολή, μόνο που εκεί, πλέον, βρίσκονταν η Δύση. Και τότε κατάλαβε... Ο κίβδηλος ετούτος κόσμος παρέμενε ο κόσμος του. Και η άνοιξη; Μία φευγαλέα λάμψη από το βίο του που φτερούγισε προς το επέκεινα…