Ο Λυκογέννητος

Βαθειά, μέσα στο δάσος, αρκετά χρόνια πριν, γεννήθηκε ο ημίαιμος. Καίτοι μισός λύκος και μισός άνθρωπος κληρονόμησε τις αρετές, πήρε τα χαρίσματα των δύο του γενών. Ο Λυκογέννητος πέπρωται να ηγεμονεύσει της αγέλης για να την οδηγήσει σε σίγουρα μονοπάτια. Επί των ημερών του η αγέλη θα γνωρίσει ημέρες δόξας και κλέους και θα τύχει της απόλυτης καταξίωσης. Η βασιλεία του θα μείνει στην ιστορία του δάσους ως η πλέον ουσιαστική. Το αποτύπωμα του, τώρα πια, υπάρχει σε κάθε γωνιά του απέραντου δάσους. Πρόκειται για την σφραγίδα μίας δίκαιης μα ταυτόχρονα και ασυμβίβαστης πορείας.

Κάποια στιγμή θα αφήσει τα ηνία στον διάδοχό του, τον οποίο θα επιλέξει όχι μόνος, αλλά ομού μετά των συμβούλων του. Θα τον έχει υιοθετήσει από πριν ώστε να του διδάξει τις αρετές του κυβερνάν. Το πρώτο πράγμα που θα του διδάξει είναι η υπευθυνότητα και η αξιοπρεπή στάση έναντι στην όποια δυσκολία. Θα ξεκινήσει με την προτροπή στον εκκολαπτόμενο διάδοχο τού να ακούει σωστά, να παρατηρεί, να σκέφτεται με ειλικρινή καρδιά και καθάριο νου, προτού μιλήσει ή πράξει το οτιδήποτε για το οποίο ίσως και να μετανιώσει πικρά αργότερα. “Τους μαθαίνω να σκέφτονται” απεκρίθη ο αθάνατος Σταγειρίτης στον Φίλιππο, όταν ερωτήθη για το τι διδάσκει στον μικρό Αλέξανδρο και τους συνομηλίκους του. Και αφού ενσταλάξει στο μυαλό του το Σκέπτεσθαι, θα του δείξει πώς να υπακούει στους μεγαλύτερους γιατί θα πρέπει πρώτα να μάθει να διοικείται ώστε να φθάσει, κάποια στιγμή, να διοικήσει κι εκείνος, όπως πολύ ορθά προέτρεπε ο Σόλων. Τέλος, θα του επιστήσει την προσοχή στην κεφαλαιώδη αρετή που διακρίνει έναν δίκαιο ηγεμόνα, η οποία δεν είναι άλλη από το να αφουγκράζεται τον λαό του, να εμβαθύνει στην εσώτερη συλλογική ψυχή, να την κατανοήσει.

Όταν ο Λυκογέννητος ολοκληρώσει την παίδευση του νέου ηγέτη της φυλής τότε θα πάρει τον μακρύ δρόμο της περιπλάνησης, ως μοναχικός λύκος πλέον. Το έργο του θα έχει, πλέον, ολοκληρωθεί. Γιατί ορισμένες φορές, λίγο πριν το τέλος, είναι προτιμότερη η υπερήφανη μοναξιά από την υποδούλωση σε μία εσαεί συμβατικότητα...