Χαμογελάτε

Καθώς περπατούσα στην πλατεία με πλησίασαν 2 παιδιά, γύρω στα 10. Κρατούσαν ένα κουτί με λευκή μπογιά και ένα πινέλο. Από την προφορά των κατάλαβα ότι ήταν αλλοδαπά.

-Κύριε, κύριε έρκεστε; (τα εξιστορώ με την προφορά τους), μου φωνάζουν.

Σιμώνω προς το μέρος τους και αποκρίνομαι: Τι θέλετε παιδιά;

-Μήπως και θέλετε;

-Να θέλω τι; Απήντησα, εκ νέου, με ερώτηση.

-Γκράψετε ελληνικά; μου είπαν.

 -Να γράψω; Αναρωτήθηκα φωναχτά.

-Όκι σχολείο, μου είπαν.

-Συρία; τους απαντώ. 

-Όκι Συρία, Ιράκ, μου απεκρίθησαν.

-Α, καλά τα ίδια χάλια κι εκεί, μουρμούρισα.

-Κύριε; Φώναξε το ένα, κυττάζοντάς με επίμονα, περιμένοντας να ανταποκριθώ στο αίτημά τους.

-Λοιπόν παιδιά, θα σας γράψω μία λέξη, τους είπα.

Έτσι, πήρα το πινέλο και το βύθισα ελαφρώς στο χρώμα γράφοντας: “Χαμογέλα”.

-Να είστε πάντα πρόσχαρα και χαμογελαστά, τους τόνισα φεύγοντας (ότι κατάλαβαν, αλλά με το μειδίαμα που τους έδειξα, κατανόησαν την βασική σημασία).

-Φκαριστούμε κύριε, κύριε;

-“Κανένας”, τους απήντησα.

-Να’ στε καλά και πάντοτε να χαμογελάτε, ανεφώνησα καθώς ο βηματισμός μου ακολουθούσε ολοένα και πιο γοργούς ρυθμούς στο ύψος των καρδιακών παλμών, θέλοντας ίσως να προλάβει το τελευταίο μαγιάτικο σούρουπο στο πολύπαθο κλεινόν άστυ.

Χαμογελάτε, λοιπόν, κι αν δεν είναι, ας γίνει, τότε, μεταδοτικό…