Απόσπασμα και σχολιασμός. Γιατί τα όμορφα πρέπει να προβάλλονται...
“Από μέσα μου αναβρύζουν δάκρυα απολυτρωτικά. Στέκουμαι έτσι πολλήν ώρα, με το κεφάλι όλο χώματα, ακουμπισμένο στα σαπισμένα σακιά. Με δυο δάχτυλα λαφριά, προσεχτικά, αγγίζω την παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μια έγνοια, μια ζωηρή ανησυχία πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ' αυτό μου αποκαλύφθηκε απόψε ο Θεός. Παίρνω τότες στη ράχη ένα γερό τσουβάλι (δαγκάνω τα χείλια από την ξαφνική σουβλιά του ποδιού), και τ' ακουμπώ με προφύλαξη μπροστά στο λουλούδι. Έτσι λέω θα 'ναι πάλι κρυμμένο για όλους τους άλλους. Χαμογελώ πονηρά. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο έξω. Ναι. Το άγγισα λοιπόν πάλι! Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά πέταλα στις ρώγες των δαχτύλων. Είναι μια ανεπάντεχη χαρά της αφής. Μέσα στο χέρι μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα. Ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δαχτύλων μου. Είπα σιγά σιγά:
— Καληνύχτα... καληνύχτα και να 'σαι βλογημένη.”
Επιτέλους, αποφάσισε η ΕΡΤ να γυρίσει μία εμβληματική σειρά βασισμένη στο μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη: Η Ζωή εν Τάφω. Αν μη τι άλλο να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Άντε και στο ρημέικ του πάλαι ποτέ αριστουργήματος της: “Πορφύρα και Αίμα”. Κάθε Πέμπτη, λοιπόν, στις 10, αρχής γενομένης από χθες 31/01 θα προβάλλεται στην οθόνη η μεταφορά της αριστοτεχνικής πένας του Μυριβήλη.
Ο Στρατής Μυριβήλης, κατά κόσμον Ευστράτιος Σταματόπουλος, ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Γεννήθηκε στην Συκαμιά της Λέσβου το 1890 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1969. Πεζογράφος και δημοσιογράφος έγραψε μερικά αριστουργήματα, όπως το αντιπολεμικό έπος “Η Ζωή εν Τάφω” το οποίο είναι και το πρώτο του μυθιστόρημα. Η Ζωή εν Τάφω αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα από μία τριλογία του στην οποία περιλαμβάνονται τα: «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» και η “Παναγιά η γοργόνα”. Η Ζωή εν Τάφω Κυκλοφόρησε για 1η φορά το 1924. Έκτοτε, ο συγγραφεύς προέβει σε συνεχείς διορθώσεις. Η οριστική μορφή του έργου έλαβε χώρα το 1955 με την 7η έκδοσή του.
Ο Μυριβήλης σε αυτή την ιστορία κάνει προβολή του εαυτού του μέσα από τον συντοπίτη ήρωά του Νίκο Κωστούλα καθόσον πολέμησε τόσο στους βαλκανικούς όσο και στον Α’ παγκόσμιο. Το έργο είναι βασισμένο στα γράμματα του Νίκου Κωστούλα προς την αγαπημένη του. Γράμματα από το μέτωπο περιέχοντα το απόσταγμα του Μυριβηλικού στοχασμού άτινα διαπλεκόμενα με το έντονο ερωτικό συναίσθημα. Από την μία η ωμή ρεαλιστική αποτύπωση του πολέμου σε ευθεία αντιπαράθεση, από την άλλη, με την εξύμνηση της ζωής, της φύσης, του έρωτος. Ίσως ποτέ άλλοτε στην ελληνική πεζογραφία δεν έχει υπάρξει τέτοια αντιπαράθεση μεταξύ φωτός και σκότους, μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ ελπίδος και απαισιοδοξίας, μεταξύ αγάπης και μίσους. Όπως και να το δει κανείς οι περιγραφές του είναι πλουσιότατες, βρίθουν ζωντανών καταγραφών, είτε για την φρίκη είτε για την ομορφιά. Και ναι, φαίνεται πως μόνον όταν ο άνθρωπος βρεθεί στα χαρακώματα, είτε του πραγματικού πολέμου είτε της ψυχής, θα αρχίσει να συναισθάνεται τι είχε και τι έχασε. Γιατί, τελικά, το μόνο που τον κρατά πραγματικά στην ζωή είναι η σκέψη της ομορφιάς του κόσμου, η μαγεία της φύσης και των χρωμάτων, η γητειά του έρωτος. Τα μόνα αντίδοτα της φιλότητος έναντι του κατάμαυρου δηλητηρίου του νείκους…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου