Χειμωνιάτικη νύχτα 3: Η ήττα του χειμώνα

Η καταιγίδα λυσσομανά έξω από το παράθυρο. Οι νυκτερινές ώρες περνούν αργά και βασανιστικά, δίνοντας την εντύπωση πως θα κρατήσουν για πάντα. Το φως τρεμοπαίζει, μεταφέροντάς με σε άλλες εποχές που οι άνθρωποι ήσαν αγκαλιά με τον φανό θυέλλης ή έχοντας ένα απλό κερί να λιώνει, τελετουργικά, στην επιφάνεια του τραπεζιού.

Ημέρα γεμάτη, μα, συνάμα, τόσο κενή. Μεγάλη παρηγοριά η παλιά ακουστική κιθάρα με το ξεθωρισμένο σήμα της ειρήνης, έμβλημα άλλων εποχών, τότε που κάποιοι πίστευαν πως θ’ άλλαζαν τον κόσμο… Τι φενάκη κι αυτή Θέ μου! Την ίδια στιγμή στο παλιό στερεοφωνικό ακούγονται οι νότες από ένα παλιό κλασσικό κομμάτι των Deep Purple.

Η φωνή του David Coverdale καταλυτική. Ποτέ μου δεν έχω ματασυναντήσει τέτοια ώσμωση φωνής τε και συναισθήματος. Μελωδική τονικότητα, αρμονία, κραυγή, λυγμοί, ανάσα… Μία μουσική συνουσία που σε θέλγει, σε γητεύει, σε προκαλεί να αφουγκραστείς τους δυνατούς παλμούς της, να την αγγίξεις, να την ζήσεις, να γίνεις ένα μαζί της αναχωρώντας για την Εδέμ της ολοκλήρωσης.

Το σκληρό πρόσωπο του χειμώνα εξακολουθεί να θέλει να κάνει αισθητή την παρουσία του και σε αυτό το δωμάτιο. Επιμένει, επιτακτικά, να επιζητεί την προσοχή ως ο βλοσυρός ηγεμόνας που επιθυμεί την υποταγή των υπηκόων του. “Δεν μπορείς εσύ Δημήτρη να συνεχίζεις να με αγνοείς. Είμαι ο στρατηγός Χειμώνας και απαιτώ την υποταγή σου”.    

Γύρισα προς το μέρος του με φανερή την διάθεση αποστροφής, τόσο ως προς αυτόν όσο και σε εκείνο που αντιπροσωπεύει. Ο κόσμος του σήμερα χάθηκε νοερά μέσα από την εθιστική μουσική που με μετέφερε στις ατραπούς της μέθεξης του ωραίου...