Μία υπέροχη ημέρα

Σενάριο με αφορμή το τραγούδι του Lou Reed Perfect day.

Σκηνή 1. Εσωτερική – Πρωί – Δωμάτιο Bruce

Ο Bruce ξεφυλλίζει το album της ζωής του καθισμένος στο γραφείο του που είναι στο δωμάτιο του. Όλη τη νύχτα ξαγρυπνά έχοντας το μπροστά του ενώ η φωτογραφία της, μέσα σε μια μικρή ξύλινη κορνίζα, είναι τοποθετημένη πάνω στο γραφείο, ακριβώς απέναντί του. Στα δεξιά του είναι αναμμένο το πορτατίφ, τη λάμπα του οποίου την έχει εστιάσει στο album. Χωρίς να το καταλάβει ξημερώνει. Το ηλιόλουστο μαγιάτικο πρωινό αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του στο δωμάτιο. Μια δέσμη από παιχνιδιάρικες ηλιακτίδες ξεπροβάλλουν από το κενό μεταξύ των δύο κουρτινών του παραθύρου. Ξεχύνονται στο δωμάτιο εξορίζοντας και τα τελευταία ίχνη του σκοταδιού. Ξαφνικά, μία μικρή αχτίδα ξεφεύγει και πέφτει στο πρόσωπο του από τ’ αριστερά καθώς το γραφείο βρίσκεται απέναντι από το παράθυρο. Με το που φωτίζει το πρόσωπό του η πονηρή ηλιακτίδα κλείνει, ενστικτωδώς, τα μάτια και μετακινείται λίγο προς τα δεξιά, σβήνοντας παράλληλα με το αντίστοιχο χέρι το πορτατίφ. Στη συνέχεια φέρνει το αριστερό του χέρι κάτω από το σαγόνι του και ανασηκώνει αργά τα μάτια του από το album. Τώρα κυττάζει προς το παράθυρο με ένα βλέμμα αναστοχαστικό, το οποίο αποτυπώνεται σε όλη την έκφραση του προσώπου του.

Στέκεται για λίγα λεπτά έτσι, μετέωρος μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Ώσπου… Η πόρτα πίσω του αριστερά ανοίγει και μπαίνει μέσα μια γυναικεία φιγούρα. Είναι εκείνη! Η Amanda του! Ο Bruce στρέφει το κεφάλι του προς το μέρος της. Μένει ενεός! Η Amanda κλείνει την πόρτα και κάνει μερικά βήματα να τον πλησιάσει. Οι ηλιακτίδες τη λούζουν. Πάνω από το κεφάλι της σχηματίζεται ένα ηλιακό φωτοστέφανο. Τα βλέμματά τους διασταυρώνονται. Η Amanda παίρνει την πρωτοβουλία να μιλήσει.

Amanda

Καλημέρα!

Περνούν αρκετά δευτερόλεπτα. Ο Bruce παραμένει αμίλητος.

Amanda (συνεχίζει)

Πανέμορφη η σημερινή ημέρα! Τι λες; Τα ξεχνάμε όλα; Πάμε μια βόλτα στο διπλανό άλσος; Εκεί που πρωτογνωριστήκαμε;

Περνούν μερικά ακόμη δεύτερα σιωπής. Στη συνέχεια ο Bruce σηκώνεται. Πλησιάζει προς το μέρος της. Καθώς είναι πιο ψηλός σκύβει και φέρνει το στόμα του μισή ανάσα από το δικό της. Εκείνη δεν αντιστέκεται. Φέρνει μάλιστα η ίδια το στόμα της στο δικό του. Φιλιούνται παθιασμένα!

Σκηνή 2. Εξωτερική – Ημέρα – Άλσος

Το πρωινό αφήνει τη θέση του σε μία ηλιοστάλακτη ημέρα γεμάτη υποσχέσεις. Η μαγιάτικη βλάστηση στο άλσος οργιάζει. Οι ανθισμένες Μανόλιες, δεξιά κι αριστερά του χωμάτινου μονοπατιού, με τις τελευταίες δροσοσταλίδες της νύχτας στα φύλλα τους διαθλούν τις ηλιακτίδες δίνοντας μιαν εντυπωσιακή φωτεινότητα σε όλη του την έκταση. Τα άνθη τους μεθυστικά. Κάπου, κάπου, στο μέσον του μονοπατιού ξεπροβάλλουν κάποιες μοναχικές μαργαρίτες. Τ’ αγριολούλουδα ξυπνούν από το νυκτερινό τους ύπνο προσφέροντας μιαν ανεπανάληπτη χρωματική πανδαισία.  Τα κρίνα σε καλούν να τα φιλήσεις. Τα Ρόδα του Μάη όμως κλέβουν την παράσταση. Ο Bruce και η Amanda περπατούν, χέρι-χέρι, στο άλσος τερπόμενοι το θαύμα της μαγιάτικης φύσης. Ο Bruce πλησιάζει μιαν ανθισμένη τριανταφυλλιά στα δεξιά του. Τα Ρόδα της είναι βαθιά κόκκινα όπως το μπρούσκο. Κοντοστέκεται για λίγο και σιγοψιθυρίζει μερικούς στίχους.

Bruce

Ρόδα αμάραντα

Ρόδα καλλίμορφα

Ρόδα τερψίψυχα

Ρόδα μυροσμιλεμένα

Άσπιλης σύλληψης παιδιά.

Της όμορφης καρδιάς αλκή

και της ψυχής το σφρίγος...

Η Amanda δίπλα του χαμογελά λέγοντας.

Amanda

Τι όμορφο!

Ο Bruce σκύβει, κόβει ένα τριαντάφυλλο και της το προσφέρει.

Bruce

Έμπνευση της στιγμής!

Η Amanda παίρνει το τριαντάφυλλο και του δίνει ένα γλυκό φιλί!

Bruce (συνεχίζει)

Πάμε στον Ζωολογικό κήπο του άλσους;

Amanda

Πάμε!

Στη διακλάδωση, μετά από πενήντα μέτρα, στρίβουν αριστερά και μετά από εκατό μέτρα βρίσκονται μπροστά στον Ζωολογικό κήπο.

Σκηνή 3. Εξωτερική – Λίγο πριν το Μεσημέρι - Ζωολογικός κήπος

H Amanda και ο Bruce βρίσκονται μπροστά από τα λιοντάρια. Τα ίδια τους κυττούν ράθυμα, σχεδόν τους αγνοούν. Μοιάζουν αφημένα, παραιτημένα. Τους λείπει η ατελείωτη περιπλάνηση στη Σαβάνα, το κυνήγι για τροφή, η Ελευθερία… Τα αφήνουν και προχωρούν. Λίγο πιο πέρα είναι ο χώρος με τις μαϊμούδες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μαϊμουδάκια. Όταν τα πλησιάζουν εκείνα τους αντιλαμβάνονται. Τα ζώα τότε γίνονται ανήσυχα. Την ίδια στιγμή ένας υπάλληλος του κήπου κατευθύνεται προς τα εκεί κρατώντας έναν μεγάλο κουβά με την τροφή τους που δεν είναι άλλη από μπανάνες. Η Amanda επιταχύνει το βήμα της και τον φθάνει.

Amanda

Μου επιτρέπετε; Θα ήθελα να τα ταΐσω.

Υπάλληλος

Μην τα βλέπεις έτσι χαριτωμένα. Είναι επικίνδυνα…

Amanda

Σας παρακαλώ!

Ο υπάλληλος δείχνει σκεπτικός. Στο τέλος κάνει μία καταφατική κίνηση με το κεφάλι του. Η Amanda, τότε, σκύβει, παίρνει δύο μπανάνες και στη συνέχεια πηγαίνει στα μαϊμουδάκια. Εκείνα, βλέποντάς την να έρχεται προς το μέρος τους, αρχίζουν να φωνάζουν. Μόλις όμως έρχεται κοντά ξαφνικά σταματούν. Αρχίζουν, τώρα, να την παρατηρούν. Τα μάτια τους κινούνται γρήγορα, από τα πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα, εν είδει ακτινογραφίας. Ηρεμούν, οσμίζονται τη φιλικότητα. Η Amanda απλώνει τις παλάμες της προτείνοντάς τους τις μπανάνες. Εκείνα βγάζουν τα χεράκια τους και τις παίρνουν. Στη θέα αυτής της σκηνής ο Bruce χαμογελά ενώ, ταυτόχρονα, αποφασίζει να συνδράμει την Amanda. Έτσι, πηγαίνει προς τον υπάλληλο, παίρνει μερικές μπανάνες και κατευθύνεται προς εκείνη. Τα ζώα δεν αντιδρούν. Καταλαβαίνουν… Τότε αρχίζει ένας άτυπος διαγωνισμός μεταξύ των δύο για το ποιος θα ταΐσει τα περισσότερα μαϊμουδάκια. Τα γέλια και τα πειράγματα μεταξύ τους αντηχούν σε ολόκληρο τον ζωολογικό κήπο. Λίγο πιο κάτω ένα ζευγάρι Καμηλοπαρδάλεων, με εκείνους τους χαρακτηριστικούς μακριούς τους λαιμούς, γυρίζουν προς το μέρος τους ενώ τα λιοντάρια δείχνουν να ξυπνούν από τον λήθαργο της απραξίας αφού σηκώνονται και κυττούν προς το ζευγάρι που τολμά να σπάσει την καθημερινή μονοτονία τους.

Κάποια η στιγμή η Amanda λέει.

Amanda

Τι όμορφα είναι, μα κουράστηκα. Η αλήθεια είναι ότι πεινάω κιόλας!

Ο Bruce, αφού δίνει και την τελευταία μπανάνα, απαντά.

Bruce

Το Adagio βρίσκεται πάντα στη βορεινή πλευρά του άλσους.

  

Σκηνή 4. Εξωτερική – Μεσημέρι προς Απόγευμα - Εστιατόριο Adagio

Προς το μεσημέρι η ζέστη δυναμώνει. Ο Bruce και η Amanda κάθονται στην αυλή του εστιατορίου Adagio κάτω από τη σκιά της τέντας. Κρατούν στα αλληλοδιαπλεκόμενα τους χέρια δύο ποτήρια με Ισπανική Sangria. Πίνουν από το ποτήρι τους και μετά πίνουν ο ένας από το ποτήρι του άλλου. Ακολουθεί ένα καυτό φιλί στο στόμα. Τα βλέμματά τους, στη συνέχεια, διασταυρώνονται. Περνούν μερικά δεύτερα όπου ο ήχος της σιωπής κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα. Έπειτα, ο Bruce εξωτερικεύει τη σκέψη του μονολογώντας.

Bruce

Άκρατος Οίνος βαθυκόκκινος

ευφραίνων την Καρδίαν

υγραίνοντας τα Χείλεα

κατάσαρκα στην ηδονή!

Κι οι γλώσσες αλληλογλυκοσμιλεύονται

εσόμενες εις σάρκαν μίαν…

H Amanda τον κυττάζει τώρα ακόμη πιο βαθιά στα μάτια λέγοντας.

Amanda

Ο ποιητής μου!

Ακολουθεί, για ακόμη μία φορά, σιωπή για ένα διάστημα.

Amanda (συνεχίζει)

Ξέρεις, το Cinepolis παίζει το Cine Paradiso του Giuseppe Tornatore.

Το βλέμμα του Bruce δεν φεύγει στιγμή από την Amanda. Μετά από κάποια δεύτερα της χαμογελά ενώ παράλληλα κάνει ένα νεύμα κατάφασης.

  

Σκηνή 5. Εξωτερική – Απόγευμα - Cinepolis

Το Cinepolis είναι ένας παλαιός θερινός Κινηματογράφος. Είναι δέκα λεπτά δρόμος με τα πόδια από το άλσος. Ο κόσμος δεν είνει πολύς. Κυρίως ζευγάρια. Οι ήρωες μας βρίσκονται αγκαλιασμένοι, κάπου στη μέση του Κινηματογράφου, ανταλλάσοντας, ενίοτε, κλεφτά φιλιά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα ζευγάρια. Ώσπου η ταινία φθάνει στην κορύφωση της. Η τελευταία σκηνή είναι συγκλονιστική. Ο πρωταγωνιστής, ευρισκόμενος μόνος του στην αίθουσα, παρακολουθεί τις κομμένες, από τον αυστηρό ιερέα του χωριού, σκηνές με τα συνεχή φιλιά, στην αρχή εκστασιασμένος ενώ, στη συνέχεια, τα μάτια του βουρκώνουν. Έτσι περιέρχεται σε μία κατάσταση χαρμολύπης. Η μουσική του Ennio Morricone καθηλώνει! Η Amanda γυρίζει προς τον Bruce.

Amanda

Μία στάλα άλικου έρωτα και το ανταριασμένο πάθος γεννιέται!

Bruce

Θα έρθεις στο σπίτι;

Στο άκουσμα της πρότασης του η Amanda τού δίνει ένα ακόμη φιλί για να δείξει πως συμφωνεί.

Σκηνή 6. Εσωτερική – Βράδυ -  Δωμάτιο Bruce

Η Amanda και ο Bruce, όρθιοι, αγκαλιάζονται στο δωμάτιο του. Στη συνέχεια πέφτουν στο κρεββάτι και κάνουν παθιασμένο έρωτα. Όταν τελειώνουν ο Bruce τη φιλά στο μέτωπο. Η Amanda νιώθει τώρα την ευτυχία να τη στέλνει σε άλλες διαστάσεις.

Amanda (voice over ακούμε τη σκέψη της)

Τι τέλεια μέρα σήμερα! Δε θέλω να τελειώσει! Θεέ μου, πόσο τον αγαπώ!

Ο Bruce σηκώνεται. Δεν προλαβαίνει να κάνει δύο βήματα και σωριάζεται στο πάτωμα. Η Amanda το βλέπει και τινάζεται από το κρεββάτι! Πηγαίνει προς το μέρος του και στέκεται από πάνω. Τον σκουντά με μιαν ανήσυχη φωνή που σταδιακά μετατρέπεται σε σπαρακτική.

Amanda

Bruce, αγάπη μου! Bruce! Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό!

Η Amanda τοποθετεί το χέρι της στον σφυγμό του Bruce. Τίποτα!

Amanda (συνεχίζει)

Μη με αφήνεις αγαπημένε μου! Μην πηγαίνεις εκεί που δεν μπορώ να σ’ακολουθήσω! Όχι!!!

Κατευθύνεται προς το γραφείο. Εκεί υπάρχει ένα τηλέφωνο. Πρόθεσή της είναι να καλέσει ασθενοφόρο παίρνοντας τον αριθμό άμεσης βοήθειας. Καθώς δεν τον θυμάται ψάχνει στο γραφείο μήπως βρει κάτι. Κατά το ψάξιμο προσέχει πως το κάτω συρτάρι στη δεξιά πλευρά του γραφείου είναι μισάνοιχτο. Της κάνει εντύπωση γιατί το πάνω που δοκιμάζει να ανοίξει είναι κλειστό. Ανοίγει λοιπόν το κάτω συρτάρι ελπίζοντας να βρει τον αριθμό. Κάτω από αρκετά χαρτιά με ποιήματα βρίσκει μία ιατρική γνωμάτευση από ένα γιατρό ονόματι Woodhaouz. Η γνωμάτευση το γράφει ξεκάθαρα: O Bruce έχει δυόμισι με τρεις μήνες ζωής. Πάσχει από μία καλπάζουσα μορφή καρκίνου στο Πάγκρεας και δεν επιδέχεται εγχείρηση. Η ημερομηνία στη γνωμάτευση αναγράφει: 2 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους! Τρεις μήνες πριν…

Σκηνή 7. Εσωτερική – Πρωί – Δωμάτιο Bruce

Ο Bruce ξυπνά απότομα. Ο εφιάλτης που βλέπει είναι τόσο ζωντανός που κρύος ιδρώτας τον περιλούζει. Το αθλητικό του φανελάκι, στη στιγμή, μουσκεύει από τον ιδρώτα. Στο όνειρο του βλέπει ότι χωρίζει με την Amanda, πως ξανασμίγουν, περνούν μία υπέροχη ημέρα αλλά στο τέλος ο ίδιος πεθαίνει. Σηκώνεται και κατευθύνεται προς το μπάνιο. Βάζει το κεφάλι του κάτω από τη βρύση του νιπτήρα και την ανοίγει στο τέρμα προσπαθώντας να ξορκίσει το κακό. Αφού σκουπίζεται γυρίζει στο κρεββάτι. Η Amanda δείχνει να κοιμάται δίπλα του. Κάθεται στο κρεββάτι, σκύβει προς το μέρος της  και της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Διαπιστώνει όμως πως το σώμα της είναι κρύο. Τη σκουντά. Εκείνη δεν αποκρίνεται. Τη σκουντά ξανά. Τίποτα! Περνούν λίγα λεπτά. Ο ιδρώτας επανέρχεται στο πρόσωπο του, πιο έντονος αυτή τη φορά. Ανασηκώνοντας το βλέμμα του βλέπει στον καθρέφτη που βρίσκεται από τη μεριά της Amanda γραμμένο με βαθύ κόκκινο κραγιόν: “Αγάπα με!” Στρέφει πάλι το βλέμμα του στην αγαπημένη του. Βάζει το χέρι του στο σφυγμό της. Δεν έχει σφυγμό! Σηκώνεται από το κρεββάτι και κατευθύνεται προς το γραφείο. Σηκώνει το ακουστικό και καλεί ασθενοφόρο.

Σκηνή 8. Εσωτερική – Πρωί – Δωμάτιο Bruce

Μετά από είκοσι λεπτά καταφθάνει το ασθενοφόρο έξω από το σπίτι, που είναι μονοκατοικία. Οι διασώστες χτυπούν το κουδούνι. Ο Bruce ανοίγει. Μπαίνουν μέσα. Είναι δύο. Βλέπουν την Amanda ξαπλωμένη στο κρεββάτι και τον Bruce να κάθεται σε μία καρέκλα δίπλα της, κρατώντας το άψυχο παγωμένο χέρι της. Ο ένας κατευθύνεται προς το μέρος τους. Τοποθετεί το χέρι του στον σφυγμό της, κυττάζει τον Bruce και λέει.

Διασώστης ασθενοφόρου

Είναι νεκρή. Πρέπει να πέθανε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μάλλον πρόκειται για ανακοπή.

Bruce

Ανακοπή στα εικοσιοκτώ της;

Διασώστης ασθενοφόρου

Αν υπάρχει κάποιο σοβαρό καρδιακό νόσημα τίποτα δεν αποκλείεται!

Η Amanda κείτεται μπροστά του άπνοη. Μία πανέμορφη μα άψυχη ψυχή πάνω στα κόκκινα σεντόνια της νυκτερινής ηδονής. Η καρδιά της την έχει προδώσει. Οι διασώστες την τοποθετούν στο φορείο. Τη σκεπάζουν ολόκληρη με το απρόσωπο κρύο λευκό σεντόνι του ασθενοφόρου ώστε να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο για την επίσημη ιατρική γνωμάτευση.

Οι διασώστες φεύγουν. Με το που κλείνει την πόρτα ο Bruce στέκεται για λίγο μετέωρος. Ύστερα, κάθεται στο γραφείο του, κυττώντας με ένα απλανές βλέμμα το άπειρο... Μετά από μερικά λεπτά κατεβάζει τα μάτια του και κυττά στο πάτωμα. Δεν περνούν παρά μερικά δεύτερα κι έρχεται από έξω ο ήχος της μηχανής ενός αυτοκινήτου. Ταυτόχρονα ακούγεται μουσική. Ο Bruce αντιλαμβάνεται ποιο τραγούδι παίζει. Είναι το Perfect Day του Lou Reed. Ανασηκώνει το βλέμμα του και κυττά προς το παράθυρο. Εκεί διακρίνει το φάσμα της Amanda. Με το που απομακρύνεται το αυτοκίνητο και χάνεται, σταδιακά, η μουσική το φάσμα της εξαφανίζεται στο επέκεινα…