Τόλμη Ζωής

“Η συνυπαρξία του χρόνου, το βαθύ σκοτάδι της ερήμωσης...”

(Παύλος Πρόγιας)

Μια ζωή στην τόλμη, μια ζωή με την αδρεναλίνη πέρα από το κόκκινο. Δεν είναι να μετανιώνεις όμως. Δεν ζεις αλλιώς! Φυτοζωείς! Μία ζωή στον προστατευτισμό της αποστείρωσης συνιστά μιαν άζωη ζωή, το αδιόρατο πέρασμα μιας ανυπαρξίας από τον κόσμο των σκιών και επιστροφή σε αυτές.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε ένα στίγμα, έστω σε μία πέτρα, στο χώμα που πατάμε, στη γάργαρη πηγή που ξεδιψάμε, στον αέρα που μας πνέει την ανάσα του, ότι κάποτε υπήρξαμε και δεν είμαστε πλάσματα φαντασίας.

Κι όταν έρθει η ώρα που η άμμος του χρόνου μας προσπεράσει η πέτρα που αγγίξαμε, το χώμα που νοτίσαμε με τον ιδρώτα μας, η πηγή που μας προσέφερε το ύδωρ της ζωής, ο άνεμος που ράπισε τις παρειές μας, θα διαλαλήσουν στον επόμενο διαβάτη ότι κάποτε περάσαμε από εκεί ως ζώσες οντότητες βιώνοντας την ύπαρξη μας στην ολότητά της, μέχρι το τελευταίο μας κύτταρο.

Αλλά ακόμη και μετά, η δική μας αύρα φωτεινή αστρόσκονη στα βήματα των επιγιγνομένων...

Δ.Ρ