Το Δάσος της Νειροσύνης

(απόσπασμα από το ιστορικό μου μυθιστόρημα)

Ο Δομέστικος της Ανατολής ιππεύοντας την Αστραπή κίνησε για το πυκνό δάσος της Κασταμονής στην Παφλαγονία. Τ’ ονόμαζαν το “Δάσος της Νειροσύνης” (εκ του νείρομαι: επιθυμώ, λαχταρώ, ονειρεύομαι). Έλεγαν πως όποιος καθίσει πολύ ώρα εκεί λαχταρά να μείνει για πάντα, παγιδευμένος από το τραγούδι των Ιδαίων Μουσών και την γοητεία των Ναιάδων.

Αίφνης, ενώ βρίσκονταν σ’ ένα μικρό ξέφωτο, εκείνη ξεπρόβαλλε μπροστά του. Οι πολύχρωμες ηλιαχτίδες του Δειλινού στεφάνωναν την πορφυρή της κόμη. Η φλεγόμενη της χαίτη ανέμιζε στο ελαφρό αεράκι, λες και την άναψε η θεϊκή η χάρη. Με δέρμα εβένινο και λείο, μάτια βαθυπράσινα, κορμί λαμπαδένιο και μεθυστικό χαμόγελο, έμπλεο υποσχέσεων, ετούτη η Νύμφη, κόρη της Αφροδίτης, θάμπωσε τους οφθαλμούς του. Μα τω Θεώ, άξιζε ν’αγαπηθεί όσο τίποτε άλλο στον κόσμο!