Ηλιοστάλακτη

1^η Σκηνή

Σε θωρώ θλιμμένη, κι ας χαμογελάς.

Η αδιόρατη μελαγχολία παμφάγο σαράκι

ξεσκίζει τα σωθικά σου.

Άδειοι κόκκοι άμμου, έρμαια τ’ ανέμου

τα όνειρά σου.

Κι ένα στεγνό μειδίαμα σφραγίζει

τη σιδερένια φυλακή σου

στον αργοθάνατο Άδη

της δυστοπίας…

2^η Σκηνή

Η σκέψη μου παίρνει τον πόνο μακριά σου.

Η ψυχή μου πετά στ’ άγναντο της φαντασίας σου.

Η καρδιά μου μεταγγίζει το αίμα μου στις άδειες σου φλέβες.

Τα χέρια μου τα παγωμένα σου χέρια αναθερμαίνουν.

Φύλαξα την ανάσα που χρειάζεσαι.

Πάρε την!

Ζήσε ξανά!

Λάμψε και πάλι!

Πολύτιμη ομορφιά μου δεν θα σ’αφήσω να χαθείς.

Όχι, όσο η φύση ιερουργεί για να σ’ ευχαριστήσει!

Όχι, όσο οι άτακτες αχτίδες πλάθουν το ηλιογέννητο σου πρόσωπο!  

Όχι, όσο σε προδίδει  ο κίβδηλος Έρωτας!

Όχι, όσο η ύπαρξή σου αργοσβήνει στ’ όνομα του ψεύδους!

Όχι, όσο αναπνέω ακόμη!

Κύτταξέ με στα μάτια Ηλιοστάλακτη μου

ένα φιλί

κι ο παραμορφωτικός καθρέφτης γίνεται χίλια κομμάτια.

Για πάντα!

Δ.Ρ