Άσπιλο όνειρο

Γλυκό μου άσπιλο όνειρο,

πλασμένο απ’ την ανάσα μου.

Σε περίμενα!

Δημιουργήθηκες για μένα!

Φλεγόμενη πόθηση,

πυρπολείς κάθε χιλιοστό της υπάρξεώς μου

με την αθάνατη φλόγα της παναίσθησης.

Βάλσαμο καρδιάς,

θάλλεις στο  μονοπάτι της ολοκλήρωσής μου.

Αντικρίζοντάς σε οι λέξεις παίζουν μπροστά μου ένα ιδιόμορφο

deja vu,

θυμίζοντας μιαν άγνωστη μελωδία,

που έχω ξανακούσει,

μα ποτέ τόσο δυνατά!

Κι ένα ρίγος με διαπερνά!

Είν’ η αιθέρια μορφή σου.

Τα πορφυρά σου μαλλιά.

Τ’ αγγελικό σου βλέμμα,

με κείνα τα δακρυσμένα μάτια

που λιώνουν για τη θέλξη.

Οι  καλλίμορφες παρειές σου

γλυκοσμιλεμένες στο χρόνο.

Τ' άλικα μελένια σου χείλη

που διψούν για τ’ αθάνατο φιλί.

Τα καμπυλωτά σου στήθη.

Αχ, πόσους και πόσους δακρυόεντες ποταμούς

δέχθηκαν στον απάνεμο ζεστό τους κόρφο.

Τ’ αγαλμάτινο σου κορμί,

λυκαυγές της ζωής.

Η μαγεία των ψιθυριστών σου λόγων

μέσα απ’ το μεθυστικό σου χαμόγελο.

Απαράμιλλο νέκταρ!

Τ’ Ολύμπου, ούτε καν, συγκρίνεται με τούτο!

Άσε με να σκιρτήσω στην αγκαλιά σου.

Θα νιώσεις κι εσύ το σκίρτημα

να λαμπαδιάζει το είναι σου!

Ήδη το αισθάνομαι…

Δ.Ρ

Αλς μαρμαρέη

Τη μέρα την ασήμωσε

Το δείλι τη χρυσίζει

Τη νύχτα την εσμίλεψε

Το πρωινό δακρύζει…

Δ.Ρ

Τ' αγέρι του Αυγούστου

Το δυνατό νυκτερινό αυγουστιάτικο αεράκι

ραπίζει ελαφρά τα μάγουλα,

δίχως σταματημό.

Μα εγώ χαϊδεύω νοσταλγικά τις χορδές.

Η καταφυγή μου

μέσα από τη θέλξη,

τη σαγήνη,

το επιμελώδημα

της μοναχικής μου κιθάρας

σε ρυθμούς εντροπικούς.

Κάθε νότα,

κάθε ακόρντο,

κάθε παύση,

στιγμές μέσα σε στιγμές,

ατελείωτες ψηφίδες

του φαντασιακού νοός

στο επέκεινα της υπάρξεως.

Δ.Ρ

Ψυχή

Φωτό: Ψυχή θνήσκουσα εις τα εξ ων συνετέθη. Και πάλιν ερχόμενη, αναγεννώμενη εκ του συμπαντικού πουργκατορίου.

-Ψυχή που πας;

-Ειν’ ο Αχέρων της θλίψης που με παίρνει στα ήρεμα νερά του.

-Κι εγώ;

-Θα υπάρξης ξανά!

-Να σε περιμένω;

-Ναι, θα επιστρέψω ενσαρκωμένη την ύπαρξή σας και θα ζήσω και μετά τη συντέλεια!

Ψυχή και Έρως

Ερωτεύεσαι την Ψυχή κι ευθύς, αμέσως, ένα απαράμιλλο ρίγος σε διαπερνά γιατί συνουσιάζεσαι με την ολότητα της ύπαρξης. Λατρεύεις τη φωτεινή Ψυχή γιατί η αύρα της σε καλεί από Έτη Φωτός μακριά, απ' την άλλη άκρη του Σύμπαντος. Πεθαίνεις κι ανασταίνεσαι μέσα από την πνοή της. Έρως και Ψυχή, Ψυχή και Έρως, γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί μέχρι το τέλος των χρόνων...

Ακούτε το πιάνο της Ψυχής, μυρίστε το νυχτολούλουδο της ηδονής και ταξιδέψτε στην ατραπό της ονειροχώρας!

Πίσω στο Μέλλον Β' (Η Συνάντηση)

Το ακόλουθο αφιερώνεται στον Αναστεναγμό της ανεκπλήρωτης ευχής, εξίσου όμως στον λυγμό της ικανοποίησης της...

Είθε ο Αναστεναγμός της ανείπωτης λύπης να μεταμορφωθεί στον ηδονικό Αναστεναγμό των πιο τρελών ονείρων σας!

Άγγιξε μας με τα μαγικά σου χέρια Πανώρια Φιλότητα και η μικρή φλόγα θα θεριέψει στην αιωνιότητα...

Κάπου εκεί, λοιπόν, στο μέλλον της εναλλακτικής πραγματικότητας των παράλληλων συμπάντων…

Που σε συνάντησα;

Πότε πρωταντίκρισα το βλέμμα σου;

Το κορμί σου αδάμαστη φωτιά

εμπνέει μιαν ακόμη ποίηση.

Το φωνάζεις αύρα

και θαρρείς πως έλυσες το υπαρξιακό.

Το βαφτίζεις αιθέρα

κλείνοντας τα μάτια τ’ ουρανού.

Το καλείς Δημήτρη

παιδεύοντας τον Έρωτα…

Παρ’ όλα τα δυστοπικά φιλιά σου,

σπόροι βλαστάνοντες,

παιδιά των αρνήσεών σου,

αντέχω ακόμη κι άλλες υπάρξεις

μπορώ πάλι νέους σκοτωμούς…

Δ.Ρ

Πίσω στο Μέλλον Α'

Σκέψεις ηχηρές,

επιθυμίες κρυφές,

αναμνήσεις από το μέλλον.

Ένα μέλλον που ίσως δεν έρθει ποτέ,

ξεχασμένο κάπου, 

σε ένα άλλο σύμπαν

όπου ζευγαρώνει η λύπη με την χαρά

ενσαρκώνοντας αισθήσεις τε και ψευδαισθήσεις.

Ας είναι…

Εγώ θα ζήσω με την φενάκη!

Δ.Ρ