Ο Βράχος

Κι είμαι κοντά σου

είμαι κοντά σου,

είμαι πολύ κοντά σου,

σου λέω, πάντα, παντού,

αλλά τι κρίμα που δε σ' αγγίζω,

που δε σε βλέπω...

(Νίκος Εγγονόπουλος)

Μεγάλη Τετάρτη τ' Απρίλη. Το βράδυ εκτείνεται αποπνικτικά, ρουφώντας αχόρταγα το απέραντο γαλάζιο θαλάσσης τε και ουρανού. Ο ήλιος οδεύει προς τη δύση του, γλείφοντας τις κορυφές των βουνών, με τις τελευταίες ακτίνες του να διασπώνται σε ολοένα και μικρότερες φωτεινές δέσμες. 

Το σούρουπο ολοένα και μετακινείται, αδηφάγο, εις βάρος μίας χλωμής ανοιξιάτικης ημέρας. Σε λίγο θα απλώσει το παχύ του δίχτυ πάνω από την κουρασμένη πόλη. Άλλη μία ημέρα θα ξεψυχήσει, γεννώντας, παράλληλα, νέες προσδοκίες, νέες ελπίδες, νέα πάθη για την επόμενη...

Στην άκρη του βράχου στο παλιό λιμάνι, μισή ανάσα από τον απαλό ρόγχο του κύματος, αγκαλιά με μια παλιά κλασσική, παλεύω ν' αγγίξω την αχλύ του μύθου. Να πάρω μια γεύση της Εδέμ, εγώ, ένας δραπέτης του πλατωνικού σπηλαίου...