Η βροχή μούσκεψε το πέπλο της ανοιξιάτικης νυχτιάς πάνω από το κλεινόν άστυ ξυπνώντας αναμνήσεις αλλοτινών πόθων, γεννώντας μνήμες κι αντηχήσεις στο επέκεινα του εαυτού, μα και χαϊδεύοντας τις μαλακές παρειές της αγαπημένης, κάπου μακριά στο άγνωστο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου