Τ’ αναστοχαστικά λόγια της πλώρης

“Τρεμουλιαστές μορφές έρχεστε πίσω
σεις που νωρίς είδε η ματιά η θολή.
Να δοκιμάσω εδώ να σας κρατήσω;
Τρέφει η καρδιά μια ελπίδα απατηλή;
Ορμάτε! Να με αδράξετε ας αφήσω,
ως βγαίνετε από αντάρα γύρω αχνή`
σπαράζοντας το στήθος ξανανιώνει
στη μαγική πνοή που σας φουντώνει.”

(Γκαίτε: Φάουστ)

Κατά την διάρκεια ενός ανοιξιάτικου ταξειδιού στάθηκα στην πλώρη του πλοίου κυττάζοντας το απέραντο γαλάζιο. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη. Η δροσερή πρωινή αύρα έγλειφε τις παρειές του προσώπου μου. Είχε ελαφρό κυματάκι αλλά τίποτε ανησυχητικό. Πάντοτε μου άρεσε να βρίσκομαι σε αυτό το σημείο όταν ταξίδευα. Ένιωθα, κατά τι, ελεύθερος!

Ελευθερία! Εκείνη που θα έλθει. Όμως, δεν έρχεται έτσι απλά, με μία επίκληση. Δεν δίδεται, δεν χαρίζεται, δεν προσφέρεται. Κερδίζεται! Το λέει η καρδιά σου; Βγες έξω και πάλεψε γι’ αυτήν! Διεκδίκησέ την! Κατάκτησέ την! Μόνο σταμάτα να μεμψιμοιρείς, πάψε να κλαψουρίζεις και κόψε τα ήξεις-αφίξεις. Αν δεν το αντέχεις μέριασε! Η ζωή είναι για εκείνους που τολμούν και όχι για τους χλιαρούς, τους αναποφάσιστους, τους συμβιβασμένους. Κάνε στην άκρη ανθρωπάκο και συνέχισε την μίζερη ζωή σου. Ανάλωσε την στην υπακοή των δυναστών σου. Ραγιάς εσύ, ραγιάδες τα παιδιά σου, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σου.

Η Ελευθερία θέλει ψυχή, αναζητά την αρετή, χρειάζεται τόλμη! Ο φλογισμένος πόθος της είναι Έρως καθ’ ολοκληρίαν, μετακένωση της αρχέγονης ουσίας στο είναι της υπάρξεως. Τότε και μόνον τότε θα γλυκοχαράξει το ελεύθερον ήμαρ.

Δώστε νόημα στον καμβά της ζωής σας!

Τίποτα! Συνεχίστε ότι κάνατε…