Tο Έπος, είτε ως
ιστορική ταινία είτε ως Επική Φαντασία, το υπεραγαπώ. Ειδικά την επική μουσική,
είτε κλασσική είτε κινηματογραφική τη λατρεύω και την έχω πάντοτε στο
προσκεφάλι μου. Αυτές οι ταινίες είναι η απόλυτη κινηματογραφική αποτύπωση της
Τραγωδίας όπου ο ήρωας περνά από αλλεπάλληλες δοκιμασίες έως ότου φθάσει στην
πολυπόθητη κάθαρση. Παράλληλα, ξεδιπλώνονται όλες οι εκφάνσεις των χαρακτήρων
αποκαλύπτοντας ποιος πραγματικά είναι ποιος. Όπως ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι
έτσι ξεχωρίζουν οι πραγματικοί από τους ψεύτικους.
Αδάμαστος (Τα χρονικά
του Δρακοφοίνικα)
Στην εποχή του
Δρακοφοίνικα και στον κόσμο του Έλεμπρος, ένα ανηλεές ανθρωποκυνηγητό ξεκινά
όταν ο μονομάχος Ντράγκαρ δραπετεύει από τα δεσμά του στρατηγού της Αυτοκρατορίας
Ακιλόνιου παίρνοντας ως όμηρο την κόρη του Βαλέρια. Στρατηγοί, βάρβαροι,
μισθοφόροι, μάγοι, μάγισσες ξεπηδούν από ένα παράλληλο σύμπαν και καθηλώνουν!
Μία ελληνική ταινία
Επικής Φαντασίας του 2013 που καθηλώνει. Ένα δυνατό σενάριο και μία αρκετά καλή
σκηνοθετική αποτύπωση, δεδομένου του ελάχιστου budget. Με στοιχεία από Conan,
Lord of the Rings αλλά και Game of Thrones η ταινία ξεχειλίζει από πάθος και
δυνατές σκηνές. Ειδικά οι πολεμικές σκηνές και οι μονομαχίες αποδίδονται με
ιδιαίτερη αληθοφάνεια και κόβουν την ανάσα.
Η ταινία έχει
αφετηρία της το comic του πρωταγωνιστή Γιάννη Ρουμπούλια. Ειδικά για εκείνους
που θέλουν να πειραματιστούν σε τέτοιου είδους σενάρια θεωρώ πως είναι ένα
πρώτης τάξεως παράδειγμα. Είμαι σίγουρος πως αν είχαν χρηματοδότηση θα
παρουσίαζαν ακόμη πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Να μην ξεχάσω την
υπέροχη μουσική επένδυση που κινείται στο επικό μιμούμενη τον Βασίλη Πολυδούρη
στον Κόναν.